Honeydoll

2006-05-29T15:43:00.000+02:00

Naked Song Festival

Ad van Meurs (bekend van de band the Watchman) wilde de authentieke singer-songwriter muziek in Nederland op de planken. Hij probeerde het een paar keer in een Gemerts cafe maar uiteindelijk bood Muziekcentrum Frits Philips een podium. De eerste officiele editie van het Naked Song Festival werd zondag 28 mei j.l. gehouden.

De opening van de avond was Denice Franke. Zij werd door Ad aangekondigd als "One of the funniest women of Texas". Helaas was daar op het podium weinig van te merken. Zij bracht zware, epische teksten waarbij zij zichzelf begeleide op gitaar. Lange nummers en al even langdradige aankondigingen. Muzikaal best in orde, maar geen buitengewoon stemgeluid. De liefhebbers hebben Denice erg hoog zitten maar dit was niet helemaal mijn smaak.
(Klik op de foto om een geluidsfragment te horen van het nummer Little Bit Of Poison).

Denice Franke

In de Foyer was het duo Woody & Paul. Woody (Eindhoven, 1982) en Paul (Veldhoven, 1978) waren de jongste deelnemers van het festival. Ze speelden sobere, tweestemmige americana. Of, zoals ze het zelf noemen: trainsongs, vertelblues en protestliederen. Volgens mij waren het allemaal (of grotendeels) zelfgeschreven nummers. Muzikaal en vocaal erg goed, zeker gezien hun leeftijd.

Weer terug in de zaal voor David en Carrie Rodriguez. Bij Nederlandse insiders staat David Rodriguez erg hoog aangeschreven. Ad van Meurs noemde hem onlangs in een interview "de beste nog in leven zijnde singer-songwriter". Hij heeft het podium gedeeld met gerenommeerde artiesten zoals o.a. Lyle Lovett, Steve Young, Guy Clark, Stevie Ray Vaughan, Nanci Griffith, Lucinda Williams and Townes van Zandt.
Zijn dochter Carrie werd ontdekt door Chip Taylor, met wie zij enkele albums opnam.

David & Carrie Rodriguez

Afwisselend speelden zij hun eigen nummers, begeleid door percussionist en saxofonist Javier Vaches (Carries echtgenoot).
Muzikaal gezien allemaal erg in orde. Tekstueel is David origineler dan Carrie, maar heeft dan ook veel meer levenservaring. Bij Carrie viel op dat bijna al haar teksten dezelfde opbouw hebben, zodat de liedjes een beetje op elkaar beginnen te lijken. (Dank voor de aanvulling, Loes!). Haar stem heeft een prettig maar zwaar Texaans accent en een redelijk klein bereik. Toch kon ik 't wel waarderen.
David vertelde dat hij in de jaren dat hij in Nederland woonde Jacques Brel heeft ontdekt en speelde vervolgens een prachtige, in het engels vertaalde versie van Le Plat Pays (Mijn vlakke land). De tekst leende zich erg goed voor de countryversie die David ervan gemaakt had. Mooi!
Als laatste speelde Carrie Never Gonna Be Your Bride, wat ergens in de verte deed denken aan White Trash Wedding van de Dixie Chicks. Een hele mooie sessie, wel wat aan de korte kant.

Terug in de Foyer stond Chacda op het podium, een Brusselse band die haar naam ontleent aan de Eindhovense zangeres Chantal Acda (27). Chantal heeft een lief stemmetje maar de muziek was over 't algemeen saai en voorspelbaar. De nummers kabbelden zo in elkaar over dat het een lang liedje leek.

De gelegenheidsband No Blues (met o.a. Ad van Meurs, Haytham Safia en Anne-Maarten van Heuvelen) hebben we even overgeslagen.
Door naar Tacy Bonham. We kennen haar van de hit Mother Mother, een hit uit 1996 in het grunge/rock genre wat toen zo populair was. Tegenwoordig is de de singer-songwriter kant opgegaan en dat doet ze niet onverdienstelijk.

Tracy Bonham

Afwisselend gitaar en viool spelend bracht ze nummers van haar nieuwe album. Tracy heeft een vreemd soort vibratie in haar stem, en zingt ze soms tegen de toon aan in plaats van de toon zuiver te zingen, waardoor ze een heel eigen sound heeft die je uit duizenden herkent. Je moet ervan houden, maar ik vind het wel mooi klinken.
Ze speelde haar nummers met een opname-apparaatje, zodat ze steeds over haar eigen arrangementen heen speelde waardoor het leek alsof ze een orkest bij had. Origineel!
Minpunt was wel dat haar nummers nogal lang duurden waardoor je je interesse verliest. Niettemin leuk optreden, zou haar wel eens met een band willen zien spelen.

Conclusie: Aardig festival. Veel zware, langdradige muziek maar ook een aantal hele mooie dingen gehoord. Groot pluspunt: heel veel muziek voor heel weining geld (entree was 10 euro). Compliment voor de organisatie! Volgend jaar weer, Ad?

2006-05-23T23:40:00.000+02:00

Taking The Long Way

De Dixie Chicks hebben er maar liefst vier jaar over gedaan om een nieuw album te maken, en vandaag is dan eindelijk album nr. 4 in Amerika verschenen, met de toepasselijke titel Taking The Long Way. Kijk hier voor een promotie-filmpje met interview (even op play drukken).

Ze zeggen dat ze qua sound wat meer geexperimenteerd hebben maar voor zover ik kan beoordelen klinkt het weer heel erg Dixie Chicks. Maar smaakt wat mij betreft zeker naar meer! Wij moeten nog even wachten; volgens hun website ligt het album wereldwijd op 12 juni in de winkels maar volgens Bol.com is ie pas vanaf 19 juni verkrijgbaar.
Ook zit er weer een tour aan te komen. Die zal op 15 juni van start gaan maar helaas, ook deze keer weer touren de dames alleen binnen de V.S.

De setlist ziet er als volgt uit:
(Klik op de titel om een fragment van het nummer te horen)

The Long Way Around

Easy Silence

Not Ready To Make Nice

Natalie Maines, Martie Maguire, Emily Robison

2006-05-21T22:45:00.000+02:00

One Night With the King

"These guys are the backbone of my show" aldus Elvis. De 5 leden, elk professionals, toeren nog steeds de wereld rond. Sinds Elvis' dood in 1977, stond de complete bezetting nog maar een keer opnieuw op het podium (Mol, oktober 2004). Voor deze bijzondere reunie in Eindhoven, is de TCB-ploeg opnieuw -uitzonderlijk- volledig."
Bron: www.onenightwiththeking.nl

Met heel veel P.R. (waaronder dit promotiefilmpje) werd dit concert aangekondigd door de organisatie; fanclub ElvisMatters.
De TCB-band (wat staat voor Taking Care of Business) was compleet: James Burton, John Wilkinson, Jerry Scheff, Glenn D. Hardin en Ronnie Tutt, met als extra toevoeging gitarist Tony Smith.
Zij kregen ondersteuning van achtergrondnegerinnen The Sweet Inspirations, (achtergrond)zangergroep The Imperials, orkestleider Joe Guercio en een vlaams 75-koppig orkest.
De zang werd verzorgd door Jenson Bloomer en als special guest (special guest?!?!) Lee Towers.

Al bij de aankondiging werd duidelijk dat dit een uniek concert was (bij mijn weten het enige in Europa). Het publiek bleek uit 16 nationaliteiten te bestaan waaronder veel Engelsen, Duitsers, Italianen, Fransen en Denen.
Dat was ook wel te zien: jong, oud, vetkuiven, polkadot-jurkjes, Elvis-tattoos, Elvis-shirts, zelfs Elvis-trainingspakken. Zelden zo'n gemeleerd gezelschap gezien.

Zanger Jenson Bloomer zag eruit als een gemiddelde Fulham-supporter: super-Engels (bleek, rossig, dik, fout shirt) en zong wat mij betreft als een doorsnee door alcohol gedrogeerde Engelsman in een Karaoke-bar in Benidorm: niet onverdienstelijk maar ook niet erg goed. Type bruiloften en partijen-zanger, maar ook zeker niet meer dan dat.

Jenson Bloomer en Joe Gurencio

Lee Towers kwam na een paar nummers op en mocht een paar liedjes meezingen. Ik ben absoluut geen Towers-fan (laat dat duidelijk zijn!) maar vond hem beter dan mr. Bloomer. Hij zong o.a. It's Allright Mama en het plezier straalde ervan af. Moet voor hem toch ook wel een eer zijn, om als Elvis-fan met de originele Elvis-band te mogen zingen. Enige twee minpunten waren: 1. Hij is Lee Towers en 2. Hij begon zichzelf en de band heel interessant in het Engels aan te kondigen terwijl we in Nederland waren en hij een Rotterdamse havenarbeider is die Leen Huizer heet.

Hoe dan ook; het orkest en achtergrondzang was fantastisch. The Inspirations en ook The Imperials kregen na de pauze de gelegenheid om een paar nummers te spelen en dat klonk erg goed. Allemaal topzangers en topmuzikanten met een toprepertoire.

James Burton

Ik vond het wel triest voor de originele TCB-band dat ze volledig platgespeeld werd door het gigantische concert wat achter ze zat. De hele band, maar met name James Burton (een van de beste gitaristen aller tijden, heeft gespeeld met bija alle grote artiesten ooit) had wat meer op de voorgrond mogen treden. Ere wie ere toekomt.

Het orkest had wat mij betreft dus een tandje minder mogen spelen. Elk gaatje werd dichtgesmeerd met een muur van geluid wat voor een hoop spektakel zorgt maar waardoor er van de ouderwetse Elvis (Sun Studio) sound niks meer overblijft. Bij nummers als Suspicious Minds of In the Ghetto hoort dat erbij maar bij de oude nummers zoals It's Allright Mama vind ik het misplaatst.

Mijn conclusie: Mensen die van Elvis en van heel veel show houden zullen een fantastische avond hebben gehad. Mensen die voor de TCB-band of specifiek voor James Burton kwamen en van een wat authentieker geluid houden zullen teleurgesteld zijn geweest. Niettemin een spektakel waar je bij had moeten zijn.

2006-05-14T11:01:00.000+02:00

Reminder

Ik was 't zelf ook bijna vergeten maar werd er gisteren weer op gewezen (dank, Floris):
Op zondag 28 mei speelt Carrie Rodriguez met haar pa David Rodriguez in het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven in het kader van het Naked Song Festival (die naam heb ik zelf ook niet bedacht).
Hoofdact van het festival is Tracy Bonham, bekend van de hit Mother Mother, ergens eind jaren negentig.

David & Carrie Rodriguez

2006-05-08T23:29:00.000+02:00

Update

De agenda is weer es bijgewerkt! Zoals je ziet staan er veel leuke dingen op 't programma. (Keuzes, keuzes... moeilijk hoor!)
Veel plezier!

2006-05-03T16:30:00.000+02:00

JD in tha house!

Toch vreemd, Jesse Dayton naar Europa en maar 1 concert in Nederland. Tenminste; dat stond op zijn website. Na lang speuren (of eigenlijk ineens op het idee gekomen om eens op de site van zijn Nederlandse boekingskantoor te kijken, duh...) toch nog wat extra concertjes gevonden:

1 juni: Patronaat, Haarlem
2 juni: 4AD, Diksmuide (B)
3 juni: WV-HEDW, Amsterdam
4 juni: Pinksterfeesten, Bornerbroek
5 juni: Ribs & Blues, Raalte ('s middags)
5 juni: Cafe Sport, Delft ('s avonds)

Jesse Dayton

2006-04-03T23:41:00.000+02:00

We Shall Overcome; the Seeger Sessions

In het laatste bericht schreef ik al over het laatse album van Bruce Springsteen wat op 25 april in Nederland verschijnt.

Wat ik nog niet in de gaten had, is dat het album op een wel hele bijzondere manier is opgenomen, en wel in Springsteen's eigen huiskamer. Het zijn dus live opnames, opgenomen in drie sessies van een dag (in 1997, 2005 en 2006), zonder repetities. Alle arrangementen ontstonden op hetzelfde moment als ze gespeeld werden. Je kunt Bruce onder het spelen de namen van de instrumenten en de spelers horen roepen. De luisteraar is zo getuige van hoe muziek gemaakt wordt, en niet hoe muziek enkel maar gespeeld wordt.

Ik had nog nooit van Bruce's facinatie met Pete Seeger gehoord. Sterker nog; ik heb nog nooit van Mr. Seeger himself gehoord.
Misschien toch wel de moeite om hem eens te checken, al was het alleen maar om het ene nummer wat we vanaf nu kunnen zien (ja, zien, het is een videoclip) op Amazon.com. Een heuse video-opname waar Bruce en de muzikanten hun versie van het nummer John Henry ten gehore brengen. Het ziet er veelbelovend uit!! Klik hier voor de pagina met de clip (alleen nog even op 'play' klikken).

PS: De agenda is weer (een beetje) bijgewerkt en binnenkort volgen er nieuwe recensie(s). Hoop ik. Zal m'n best doen.

2006-03-22T23:16:00.000+01:00

Update

Door omstandigheden is er de klad een beetje ingekomen met deze site. Ik weet 't: SCHANDE!! Vanaf nu probeer ik 't weer bij te houden en daarom voor jullie 4 nieuwtjes:

Nieuwtje 1:
A.s. zaterdag (25 maart) speelt de band Mescalero in Down Town Kaffee in Eersel. (Aanvang 21.30, entree gratis).
Mescalero is een stevige blues-rock band uit regio Eindhoven. Ze werken niet volgens een standaard patroon; geen whiskey gevormde doorgerookte stem en ook geen dikke bierbuiken, maar bluesrock door een zangeres met een ruige stem die ook een gevoelige snaar weet te raken. Covers van o.a. ZZ Top, the Allman Brothers Band en Walter Trout. Klik op de foto voor een mp3 van het nummer Hard Time Blues.

Mescalero

Nieuwtje 2:
Misschien hebben sommigen het al op het forum gelezen: het programma van de Kempensessies (1e paasdag; zo. 16 april in Steensel) is rond. Helaas staan er nog geen bio's van bands en muzikanten online dus ik weet nog niet wie er allemaal meedoen.
Maar er zitten weer wat leuke dingetjes bij: zo zag ik o.a. een Janis Joplin-sessie, een Police-sessie, een Buddy Holly-sessie, een De Dijk-sessie en dit jaar doet ook de (vernieuwde) band Buckshot mee met een David Coverdale-sessie. Giel: vol verwachting klopt ons hart!

Nieuwtje 3:
Het nieuwe album van Bruce Springsteen is aangekondigd!!
Columbia Records brengt Bruce Springsteen's 21ste album uit op 25 april. Het album heet We Shall Overcome: The Seeger Sessions. Het album bevat Bruce zijn persoonlijke interpretaties van dertien traditionele nummers, allemaal in het licht van de legendarische voorganger van het Amerikaanse volksmuziek Pete Seeger, waarnaar het album is vernoemd.

Springsteen nam het album op met een grote ensemble. De muzikanten op het album zijn:
- Bruce Springsteen (gitaar, harmonica, B3 orgel en percussie)
- Sam Bardfeld (viool)
- Art Baron (tuba)
- Frank Bruno (gitaar)
- Jeremy Chatzy ( dubbel bass)
- Mark Clifford (banjo)
- Larry Eagle (drums en percussie)
- Charles Giordano (B3 orgel, piano en accordion)
- Ed Manion Tyrell (saxofoon)
- Mark Pender (trompet)
- Richie "La Bamba" Rosenberg ( trombone)
- Soozie Tyrell (viool)
- Lisa Lowell, Patti Scialfa, Springsteen, Pender, Tyrell en Rosenberg zijn het achtergrondkoor.

We Shall Overcome: The Seeger Sessions zal uitgebracht worden op DualDisc format, met het hele album op de ene kant van de disc en een DVD filmpje op de andere kant. Het filmpje op DVD duurt 30 minuten en biedt een uitgebreide kijk achter de schermen bij het opnemen van de plaat. De DualDisc bevat twee bonusnummers en een speciaal boekje met een persoonlijk woord van Bruce Springsteen himself.
Springsteen is ook van plan om een korte tour te maken door Amerika en Europa om de release van het album te ondersteunen. Hij zal met de meeste muzikanten touren die ook op het album te horen zijn. Verdere details zullen later openbaar gemaakt worden.

Springsteen + the The Seeger Sessions-muzikanten

En dan nieuwtje 4:
Jesse Dayton komt eindelijk weer naar Nederland!!! Helaas (voor zover bekend) wel maar voor 1 optreden. Het is op 3 juni 2006 en op een hele vreemde plaats: op het Amsterdamse voetbalveld (of kantine?) van WV-HEDW wat staat voor WILHELMINA VOORUIT - HORTUS EENDRACHT DOET WINNEN.
Uhm... okee! Vreemde jongens, die Amsterdammers.

Jesse Dayton

Jesse Dayton heeft hier vorig jaar ook gespeeld maar toen ben ik niet geweest, dus ik heb geen andere gegevens over kaartverkoop e.d., alleen die website.
Mr. Dayton heeft mij in het verleden meer dan eens bewezen dat een lange autorit zeer de moeite waard is, dus misschien ga ik dit jaar toch. Om jullie over te halen hier wat kijk- en luistervoer:

Kissin' Abeliene Goodbye

Kissin' Abeliene Goodbye

The Dope Smoking Song

Nou, lang verhaal he! Vanaf nu ga ik 't weer een beetje bijhouden allemaal. Nogmaals mijn excuses en enjoy!
En lezers: vergeet het forum niet!!

2006-02-17T00:10:00.000+01:00

Shake Rattle & Roll!!

Na een succesvolle eerste editie van het Shake Rattle 'n Roll Fest in 2005, is de organisatie druk doende met het programmeren van bands om van deze editie een even geslaagd feest te maken als vorig jaar.
Zaterdag 8 april 2006 kun je dus wederom een diverse en vette rockprogrammering verwachten. Shake, Rattle & Roll Fest vindt plaats in Jongerencentrum Todo te Best. Over 2 zalen verdeeld zullen 9 bands aantreden die weten hoe te rocken!

De bevestigde bands tot nu toe:

Superaction ft. Lucy Dee's Angels

Lucy Dee

Dice Rebels

Kortom: niet te missen, dit festival! Er komen nog enkele acts bij dus hou deze website of die van Shake Rattle & Roll in de gaten!!

2006-02-04T01:31:00.000+01:00

Festivalmenu 2006

Je zou het met dit weer nog niet zeggen, maar nog even en het festivalseizoen gaat weer van start!
Ik zet de headlines van een aantal festivals even voor jullie op een rijtje:

Ik begin met Bospop omdat die toch wel een indrukwekkend programma hebben. Op 7, 8 en 9 juli kunnen we daar o.a. Sting, the Simpleminds, Anouk, the Alan Parsons Project en mijn grote favoriet Beth Hart gaan zien.

Van Pinkpop (3, 4, 5 juni) zijn nog niet zo heel veel namen bekend, wel weten we dat ook daar Anouk zal optreden, net als Franz Ferdinand, Placebo en de Amerikaanse band Tool.

Ook een mooi programma: Moulin Blues. In het Limburgse Ospel zullen o.a. the JW-Jones Band, Matt Schofield en Shawn Sahm & The Tex Mex Experience (featuring Augie Meyers en Flaco Jimenez van de Texas Tornados) het podium betreden.

Op het Belgische Rock Werchter (29 juni tot 2 juli) geen verrassende namen: naast Franz Ferdinand en Placebo spelen daar o.a. dEUS, Robert Plant & the Strange Sensation en Hooverphonic.

Voor brabanders (regio de Kempen) elk jaar weer een moeilijke keuze: wordt het Paaspop in Schijndel of de Kempensessies in Steensel? Beide festivals op 15 en 16 april.
Paaspop heeft klinkende namen staan: o.a. (weer) Anouk, Gorefest, the Shavers en Peter Pan Speedrock.

De Kempensessies zijn wat kleiner van opzet; een groot aantal regionale bands spelen sets van een bepaalde artiest, wat vaak voor verrassende acts en combinaties zorgt. Programma is nog niet bekend (aanmeldingen op de website!) maar het is altijd erg gezellig!!

Dan hebben we nog het landelijk verspreide Bevrijdingspop (5 mei, duh!). Nog bijna niets van bekend, behalve Bevrijdingspop Overijssel: daar treden o.a. Ali B., Spinvis, de Heideroosjes en Kane op.

Het Belgium Rhythm 'n Blues Festival (Peer BE, 14, 15, 16 juli, meestal goed programma!), Lowlands (Biddinghuizen, 18, 19, 20 augustus) en Parkpop (Den Haag, 25 juni) hebben nog geen namen bekend gemaakt. Ben ik een festival vergeten? Meldt dat dan even op het forum!

Nou, een greep uit het Festivalmenu 2006. Maak uw keuze en enjoy!

2006-01-30T00:29:00.000+01:00

Van Lierop Family & the Rhythm Kings

Zondag 27 januari, Frits Philps Eindhoven: Bill Wyman's Rhythm Kings.

Het sinterklaascadeautje van pa en ma van Lierop: met kinderen en aanhang naar Bill Wyman's Rhythm Kings met een etentje vooraf bij Meneer Frits.

Ruim dertig jaar vormde bassist Bill Wyman (alias William George Perks) samen met 4 andere muzikanten de Rolling Stones. In '92 had Wyman er genoeg van en ondanks smeekbedes van de overiges Stones stapte hij uit de band. Hij schreef boeken over zijn Stones-ervaringen en begon een restaurant. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: in 1997 formeert hij samen met Terry Taylor de band The Rhythm Kings.

De band wisselt van samenstelling maar bestond vanavond uit:

Bill Wyman

Albert Lee

Beverley Skeete

Andy Fairwater Low

Terry Taylor

Chris Stainton

Graham Broad

Nick Payn

Frank Mead

Eddie Floyd

Na een instrumentale intro ging de band van start met een swingend Jump, Jive 'n Wail (oorspronkelijk van Louis Prima). De muzikanten en het publiek moesten er nog een beetje inkomen maar door dit swingende nummer ging dat erg vlot.
Daarna kwam Too Late (van Little Walker). Fantastische bluessong met geweldig mondharmonicaspel, gezongen door Terry Taylor.
Albert Lee kwam aan de beurt met Real Wild Child, gevolgd door een geheel eigen versie van the Harlem Shuffle gezongen door Berverly Skeete. Deze Britse dame is gezeged met een dijk van een stem en inmiddels een behoorlijke cv: ze zong o.a. met artiesten als Buddy Guy, Oletta Adams, Tina Turner en recent zelfs met Robbie Williams.

Toen kwam Bill weer aan 't woord. Hij vertelde dat ze helaas geen accordeon-speler bij zich hadden maar dat toetsenist Chris Stainton "a genius" is op orgel en piano (als vervanger van de accordeon) waarna ze het nummer All Night Long van Clifton Chenier speelden.
Mystery Train (door Junior Parker) was het volgende nummer, gezongen door Andy Fairwater Low. Andy blijkt een rasartiest; probeert naast zijn sublieme gitaarspel ook nog het publiek te vermaken. Wat hem overigens erg goed afgaat.
Na een bluesey I'm Ready werd een nummer aan de overleden Ray Charles opgedragen: Drowning In My Own Tears. Dit werd door Beverley met zoveel gevoel en soul gezongen dat ze een daverend applaus van het publiek kreeg.

Hierna kwam zonder aankondiging de 'special guest' Eddie Floyd op het podium en hij zette meteen in met een denderend I'm A Soul Man. Prachtig gezongen en met een geweldige soulstem.
Hierna werd een song opgedragen aan de onlangs overleden Wilson Picket: het bekende nummer 634-5789 (Soulsville, USA). Deze twee soulnummers werden erg goed ontvangen door het publiek en werden beloond met een geweldig applaus voor Eddie Floyd.

Na de (voor de bandleden) welverdiende pauze kwamen wij terug in de zaal. De eerste helft zatten we boven op de tribune. Het geluid bij Frits Philips is perfect, maar de sfeer is boven wat minder uitgelaten dan beneden voor het podium, vandaar dat we beneden gingen staan.

Ook deze helft werden er een hoop bekende covers gespeeld, zoals het bekende rockabilly nummer Race With The Devil (van Gene Vincent) en Flatfoot Sam, gezongen door Beverly en met een geweldige sax-solo van Frank Mead, die ons zelfs trakteerde op een heuse Duck Walk.

Ook bracht de band de sfeervolle gospel-traditional I Shall Not Be Moved en liet het publiek herhaaldelijk het refrein meezingen. Het publiek zong ook uit volle borst mee met een rockend Hit The Road Jack (van Percy Mayfield), gezongen door Beverly.
Bill Whyman mocht zelf ook nog een nummertje zingen; C'est La Vie. Hier raakte Bill zijn tekst een keertje kwijt, maar het publiek zong zo hard mee dat dat bijna niet opviel. Eddie Floyd kwam nog een keertje terug met het nummer Raise Your Hand (van Steve Cropper, gecoverd door o.a. Ike & Tina, Janis Joplin en Bruce Springsteen).

Na enkele toegiften, waaronder Screamin' Jay Hawkins song I Put A Spell On You (waar we wederom getuige waren van een geweldige saxsolo van Frank Mead) vonden de Rhythm Kings het welletjes.

Mijn conclusie: een fantastisch en energiek concert. Bill Wyman zelf mag dan misschien de minste zijn van de band (zowel vocaal als muzikaal) maar het feit dat hij die grote groep topmuzikanten op 1 podium heeft weten te verzamelen verdient toch wel een complimentje.
De lol die de band er zelf in heeft straalt van het podium, wat overslaat op het publiek. Doordat de band de leadzang onderling afwisselt lijkt het opreden op een jamsessie tussen muzikale geestverwanten. Ik ging de zaal uit met het gevoel alsof ik zojuist getuige was geweest van iets heel bijzonders, en dat is een gevoel wat ik maar zelden heb.
Als ik het een cijfer zou moeten geven zou deze avond met 5 honeydolletjes de boeken ingaan.

De foto's zijn gemaakt door Arjen Boxem, afkomstig van Classic Rock Photo's

2006-01-27T13:27:00.000+01:00

Van onze verslaggever...

Leuk! Giel van de band Buckshot heeft het initiatief genomen om een recensie op het forum te plaatsen. Waarvoor dank!!! Aangezien er nog niet zo heel veel forummers zijn ben ik zo vrij om die recensie hier te plaatsen.

Hallo Allemaal,

Afgelopen woensdag 25 januari werd ik om een uur of 4 gebeld door Ruud, de Buckshot drummer, of ik er een hekel aan zou hebben om als de wiedeweerga zijn kant in te komen om mee te gaan naar het concert van Deep Purple in de Vorst Nationaal te Brussel.
Jullie raden het al, ik heb alles meteen uit mijn handen laten vallen en ben als een speer die kant op gegaan.

Dankzij de moderne technologie waren we zo op de plaats van bestemming, iets wat zonder die technologie erg moeilijk geweest zou zijn. Vorst Nationaal is een hele leuke zaal alleen ligt hij midden in een woonwijk in een of andere vage voorstad van Brussel.
Het mooie van de zaal is wel dat ondanks de aanwezigheid van een man of 10.000 het een intieme warme sfeer heeft.
Na het verplichte voorprogramma, in dit geval geen Bergeijkse SQY maar een slap aftreksel daar van. Namelijk het Belgische bandje Cowboys And Aliens. Werd het rond een uur of negen tijd voor het echte werk.

De aftrap was het nummer Pictures of Home van het legendarische Machine Head album en meteen was het duidelijk: Ze hebben er zin in.
De pas zestig geworden Ian Gillan liep zeer relaxt op z'n blote voeten weer de sterren van de hemel te zingen. Persoonlijk heb ik erg genoten van toetsenist Don Airey, in mijn ogen een van de weinige die John Lord zou kunnen vervangen. Ze hadden een camera aan zijn Hammondorgel vast gemaakt en lieten ons via de grote schermen aan de zijkant perfect mee genieten van het onnavolgbaar beroeren van de zwarte en ivoren toetsen. Gitarist Steve Morse is natuurlijk ook een echt natuurtalent maar het blijft een feit, gitaristen zijn er ontelbare, goede toetsenisten maar zelden. Het was een mooie uitgebalanceerde set met nummers van vroeger die je niet elke dag meer hoort, de verplichte nummers als Smoke on the Water, Strange Kind of Woman enz. Ook van de nieuwe plaat: "Rapture of the deep" kwamen enkele nummers langs zoals het titelnummer wat zeker een blijver is. De kracht van Purple in deze bezetting is het feit dat de nummers, oud of nieuw dezelfde goede sfeer hebben. En zoals Gillan het zelf verklaard, de blijvende improvisatie houdt ons scherp. De improvisatie is wel aangepast aan de huidige tijd, geen solo's meer van +10 minuten net als in de jaren '70 maar wel alle talenten ten volle benutten. Ook Roger Clover en de enige echte Oer-Purple-ist Ian Paice dragen er hun steentje aan bij. Kort samengevat: Een kleine 2,5 uur ultiem genieten. Ga ze zeker zien als je kunt. Deep Purple weet het voor elkaar te krijgen om boeiend te blijven en niet zoals menig andere klasieke rockband alleen hun kunstje te doen en de poen te pakken.

De enige kanttekeningen zijn wat mij betreft het ontbreken van de nummers uit de tijd dat Ian Gillan en Roger Clover vervangen werden door David Coverdale en Glenn Hughes, maar dat is vrij logisch, die worden door deze bezetting nooit gespeeld.
En de manier zoals er om gegaan wordt met toch wel de basis van het Purple succes, gitarist Ritchie Blackmore. In het programmaboek krijgt hij er genadeloos van langs en op de verkochte T-shirts met Machine Head print hebben ze heel listig zijn afbeelding weggepoetst.
Het is natuurlijk geen geheim dat Gillan en Blackmore elkaars bloed wel kunnen drinken maar dat neemt in mijn ogen niet weg dat hij zijn plek in de Deep Purple geschiedenis wel verdiend heeft en daarvoor ook respect verdiend.

Groeten, Giel

2006-01-25T00:21:00.000+01:00

Eindelijk!!

Door omstandigheden ben ik de laatste tijd niet in de gelegenheid geweest om een nieuwe recensie te plaatsen. Vanvond is dat wel gelukt! Dit keer een Best Of cd (en tegelijk een docu over) Townes Van Zandt.

Voor de singer/songwriter liefhebber een must! De rock-fans vinden het waarschijnlijk verschrikkelijk maar ik nodig iedereen van harte uit om de recensie te lezen en de fragmenten (afkomstig van Bol.com) even te beluisteren. 'T is misschien voor sommigen even wennen maar echt zeer de moeite waard.
Veel plezier en tot gauw!

2006-01-14T16:19:00.000+01:00

Agenda

Zoals jullie zien heb ik de agenda weer een heel eind bijgewerkt. We hoeven ons dus niet te vervelen de komende maanden!

2006-01-12T15:37:00.000+01:00

Begeleidingsband van Elvis in Eindhoven

Nog meer Elvis-nieuws:

De muzikanten van de originele begeleidingsgroep van Elvis Presley geven zaterdag 20 mei een eenmalig concert in het Eindhovense muziekcentrum Frits Philips. Organisator Elvis Matters, de Vlaams/Nederlandse fanclub van de zanger, bevestigt dit.

Op het podium verschijnt de groep waarmee Presley vanaf 1969 tot aan zijn dood in '77 honderden concerten gaf. Kopstuk van de groep is gitarist James Burton (66), een muzikant die behalve Presley vele andere rocksterren begeleidde. Behalve de zogeheten TCB-band ("Taking Care of Business") zullen ook de achtergrondkoren van Elvis - The Sweet Inspirations en The Imperials - hun opwachting maken in Eindhoven.

Het gezelschap wordt gecompleteerd door Presley's vaste dirigent Joe Guercio. Hij leidt een 75-koppig orkest dat wordt gevormd door muzikanten uit Belgie. De zanger is een Engelsman: Jenson Bloomer.

(BRON: Eindhovens Dagblad)

2006-01-03T00:44:00.000+01:00

Happy New Year!!

Aan alle lezers een heel gelukkig

2006

Na een lange kerstvakantie ben ik blij jullie weer wat nieuws te kunnen melden:

Rock & Roll is King!

Het gaat knallen in de Muse in Malden (bij Nijmegen)! Op donderdag 12 januari gaat het dak eraf met William Smulders (gitaar en zang), Niek van de Klundert (piano en zang), Johnny "Patchuck" Livius (bas en zang) en Eric van Sambeeck (drums).
Rock & Roll is King en dat zullen we beleven!

De avond staat in het teken van de 71ste verjaardag van Elvis op 8 januari. Tevens is het 50 (!) jaar geleden dat hij zijn eerste millionseller Heartbreak Hotel opnam. Reden genoeg voor een avondje pure rock & roll.

William Smulders heeft zijn sporen al lang verdiend op dit gebied. Hij speelt in binnen- en buitenland en heeft onlangs the queen of rockabilly: Wanda Jackson voor de tweede keer begeleid. Ook speelde hij in september met Linda Gail Lewis, de zus van rock 'n roll legende Jerry Lee Lewis, alwaar ook Niek van de Klundert aanwezig was in het voorprogramma. Niek komt uit Eindhoven en maakt deel uit van de band the Midsouth Ramblers, evenals Eric. Zij zijn helemaal thuis in de boogie woogie en rock & roll. John draait al een poosje mee in de rock & roll-scene. Hij heeft deel uitgemaakt van de rock-a-billy formatie Billy Wiggle & The Wigglers.

Met deze varieteit aan artiesten zullen er verschillende stijlen rock & roll voorbij komen op deze avond en natuurlijk veel Elvis nummers.
Rock & Roll is King, donderdag 12 januari om 20.30 uur in de Muse, Kerkplein 12 in Malden (bij Nijmegen).
Kaarten a 5 euro zijn verkrijgbaar aan de kassa.

2005-12-15T10:33:00.000+01:00

Holiday Break

Zoals jullie gemerkt hebben heb ik door omstandigheden (nieuwe baan, jeuj!!) even weinig tijd gehad om de site te updaten.
Binnenkort kunnen jullie hier wellicht een verslagje lezen van het Bibberblues Festival en misschien wel een nieuwe recensie. Tot die die tijd neem ik even een korte kerstvakantie.

Fijne feestdagen allemaal!!

2005-11-24T23:50:00.000+01:00

Bibberen!!!

Allereerst een nieuwtje: Ik ben trots u te melden dat ik sinds kort deel uitmaak van de Bibberblues-organisatie. Dank aan de Bibber-leden dat jullie aan me gedacht hebben!

En dan presenteer ik u nu.....: het programma van het Bibberblues Kroegenfestival 2005!!!

Veelzijdige blues in de parel van de Kempen, Eersel. Dit jaar is gekozen voor een hele diverse line-up zodat niet alleen de blues-fan aan zijn trekken komt maar ook liefhebbers van zydaco, rock 'n roll en zelfs countryblues. Kortom; voor elke muziekliefhebber met brede interesse is het Bibberblues Kroegenfestival een must! De toegang is overal gratis.

Voor de Bibberblues-maagden: Dit kroegenfestival is uniek! Het hele weekend staat Eersel op z'n kop. In alle kroegen live muziek en alles op loop-afstand dus met het programma in de hand hoppen we van kroeg naar kroeg. (Doe wel een jas aan want... BIBBEREN!). Alle optredens beginnen tussen 21.30 en 22.00 uur tenzij anders aangegeven.

We beginnen op vrijdagavond 16 december in Down Town Kaffee (Kerkstraat 42) met de band Little Boogie Boy Bluesband. Deze band, onder de bezielende leiding van Henk "little boogie boy' Meijer, spelen zulke dampende en swingende Chicago blues dat het lijkt alsof ze op de South Side zijn opgegroeid. Deze band zal versterkt worden door enkele lokale helden. En wie dat zijn, dat houden we nog even geheim, maar dat het een avond vol verrassende combinaties zal worden mag duidelijk zijn.

Hein "Little Boogie Boy" Meijer

Op zaterdag 17 december zal het eerste optreden zoals vanouds plaatsvinden in de Nederlandse Hervormde Kerk (Markt 38). Om 20.00 uur beginnen daar de Louisiana Men te spelen. Deze band het publiek mee door de swamps van Louisiana en de Mississippi Delta. Rhythm 'n' Blues, Zydeco, Merengue, Soul en zelfs Gospel passeren de revue. Scherpe driestemmige samenzang en opzwepende percussie geven de muziek kleur!

Dit jaar mag ook de Muzeval (Dijk 7) zich verheugen op een band van topkwaliteit, want na het zydaco-optreden in de kerk storten we ons meteen in het rauwe bluesgeluid van The Kingsnakes. Met de gedrevenheid van een Howlin' Wolf, het snerpende gitaargeweld van een jonge John Fogerty en het actuele geluid van bands als Paladins en Red Devils positioneren de Kingsnakes zich in een klap aan de top van de vaderlandse blues.
Aanvang 21.30 uur.

The Kingsnakes

In 't Vierspan (Eikenburg 1) zullen onze eigen lokale blues-helden van Bluesdungeon het podium betreden. Deze vijfkoppige band is wereldberoemd in Eersel en omstreken. Hun enthousiaste optreden, originele repertoirekeuze en de heldere maar rauwe stem van zangeres Astrid zorgen altijd voor een bluesexplosie waar Eersel trots op mag zijn.

In Down Town Kaffee (Kerkstraat 42) worden we verwacht voor het wat stevigere werk van bluesrockers The Breeze. Deze Goirlese band hebben een ruig stukje bluesrock in hun repertoire, waaronder covers van Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix, Robben Ford en Gary Moore.

Van rocken we verder naar Het Jerommeke (Nieuwstraat 72) naar Jesse Garon & The Greyhounds. Deze jongens uit Zaltbommel trekken door Nederland om rockabilly te spelen. Dat is rock & roll van het zuiverste water: liedjes uit de late jaren vijftig, van onder anderen Elvis, Chuck Berry, Eddie Cochran en Jerry Lee Lewis. Aangevuld met eigen repertoire in dezelfde stijl.

Jesse Garon & The Greyhounds

Van het Jerommeke gaan we door naar rockcafe De Pijp (Nieuwstraat 2) waar de Coen Wolters Band zal spelen. Coen Wolters is inmiddels een bekendheid in Nederland. Beinvloed door muzikanten als Stevie Ray Vaughan, Alberto King, Chris Duarte, Jimi hendriks en Nuno Mindelis weet de Coen Wolters Band de zaal plat te krijgen met hun swingende, dampende en eerlijke bluesrock.

In cafe 't Hint (Hint 10) zien we de nieuwe Nederlandse band The Red Kidney Beans. Zij hebben een stevige basis van drums en bas als uitgangspunt van hun swingende stijlvolle Louisiana muziek. Om precies te zijn richten zij zich - als een van de weinige Europese bands - op de double clutching nouveau zydeco. Bluesy en funky met een stevig ritme.

Nieuw in ons kroegenaanbod is dit jaar eetcafe 't Menneke (Markt 6). Als rustpunt in het blues-geweld zien we hier Big Bo, een one-man-bluesband. Met zijn ongepolijste, maar soulvolle stem begeleidt hij zichzelf op acoustische 6 & 12 string gitaar, steel en wood dobro, mondharmonica en footstomp. Hij brengt talloze klassiekers en eigen werk ten gehore waarbij krachtige, onversneden Delta-Blues de boventoon voert.

Door naar Oud Brabant (Markt 10) met Backbone. Eén van de voorwaarden waaraan funky-blues moet voldoen is een zekere mate van ingetogenheid en een grote dosis brutaliteit. Deze jonge Belgische band voldoet daar zeker aan. Zelf typeren ze hun muziek als ¨footstomping Chicago blues uit de zestiger en zeventiger jaren van de vorig eeuw.

Ook in café De Mert (Markt 12) een band van formaat: JP Rena & Terrawheel. Dit is een grote aanwinst voor bluesminnend Nederland. De band is klein maar doeltreffend, met een fijn gierende mondharmonica, onweerstaanbaar beukende drums en af en toe, als het zo uitkomt, een fijn ontwortelende Hammond. Het enige advies dat wij u kunnen geven is: gaat dat zien!

En last but not least; in eetcafr Het Mastebolleke (Markt 14/16) de band Paperplane. Voor veel toeschouwers is Paper Plane een oude bekende, de band bestaat inmiddels al meer dan 16 jaar. Zij spelen, naast eigen werk, bekende nummers van artiesten als de Stones, Steve Miller, Normaal, Fleetwood Mac, Beatles, ZZ Top en Status Quo. Ieder optreden van Paper Plane loopt uit op een waar rock 'n roll feest waarbij het publiek hossend, dansend en meezingend de band begeleiden.

En voor de mensen die na een zaterdagavond Bibberen nog niet genoeg is sluiten we het bibberblues-festival af op zondag 18 december in cafe Jerommeke (Nieuwstraat 72) met Jan de Bruyn. Mr. de Bruyn heeft ruim 30 jaar blues-ervaring als gitarist en singer/songwriter. Hij heeft zijn plekje in de vaderlandse Blues Hall Of Fame al lang verdient met eigen werk, maar daarnaast speelde hij ook nog met sterren als Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire en vele anderen.
Aanvang: 15.30

Voor iedereen een swingend en bibberend Bluesfestival!!!

2005-11-13T04:19:00.000+01:00

Hieperdepiep!

Gisteren was het de 30th anniversary van the Boss en daarom voor delen wij uit:

Een live-versie van een heel oud nummer: Raise Your Hand. Van heel vroeger, toen de vissen nog op 't land liepen en Little Stevie van Zandt nog Miami Steve genoemd werd (simpelweg omdat ie de enige was in de band die ooit in Miami was geweest).

Voor de niet-Bruce-liefhebbers: toch effe luisteren want 't is echt een rock 'n roll nummer, best wel zeldzaam (bij mijn weten nooit in deze versie op plaat gezet), ergens live opgenomen en volgens mij in Nederland omdat ie aan het eind het woord dankjewel gebruikt.
Hoe dan ook: een geweldig rock 'n roll nummer, eentje uit de oude doos. Klik op de foto om het nummer te beluisteren.

Enne...Bruce: van harte gefeliciteerd!

2005-11-11T13:10:00.000+01:00

En de stand is...

2005-11-09T00:28:00.000+01:00

Trots der Kempen

Op zaterdag 26 november viert Perfect Dialect alweer hun 12,5 jarig jubileum.

Perfect Dialect, werd opgericht in 1993 door accordeonist Arjan Bogaerts en toenmalige drummer Jeroen Goossens en gitarist Mark van Eekert. Na wat wisselingen en verschuivingen zijn ze uiteindelijk geworden zoals ze nu zijn en klaar om elke feesttent te laten schudden. Met covers van o.a. Rowwen Heze, Pater Moeskroen, Normaal, van Dik Hout en vele andere. Perfect Dialect is regelmatig te vinden op verschillende festivals zoals: Neterpop, Bladelse zomerfeesten, akkerpop, open slagboom en 't Rietfestival.

De band organiseert ter gelegenheid van dit jubileum een avond volop live-muziek, met medewerking van Resolution en Funky Monks. Uiteraard zal de jubilerende band die avond ook op het podium staan.

Iedereen is welkom op 26 november (v.a. 20.00 uur) in feestzaal Ambiani in Bladel. De toegang is gratis.
Tot dan!!

2005-11-07T23:39:00.000+01:00

Keep On Ramblin'

Afgelopen zaterdag (5 november), in een bomvol Cafe Jerommeke in Eersel, speelden de Midsouth Ramblers.

Het was al even geleden dat ik deze rock 'n roll/blues rock band gezien heb. (Op hun cd presentatie eind mei 2005 om precies te zijn).
Toen heb ik geen recensie geschreven wegens tijdgebrek, maar op dat moment vond ik hun optreden redelijk inspiratieloos. Een beetje alsof ze op de 'automatische piloot' speelden.

Nu was ik aangenaam verrast. De band begon in een denderend Roll Over Beethoven, daarna vervolgd door Mexicalli Rose. Beiden goeie rock 'n roll nummers en enorm goed gecoverd door de band.
Daarna kwam Don't Put A Headstone On My Grave. En dit was 't nummer waar het bij mij duidelijk werd dat de zang (van Niek) met sprongen vooruit was gegaan. Ook in de nummers daarna leek het of Niek qua zang meer lef had gekregen, of gewoon meer had bij geleerd. In ieder geval; hij zingt niet meer klakkeloos een song van een album na, maar heeft wat meer eigen geluid en variatie. Ik hoor echt een hele grote vooruitgang vergeleken met het optreden bij de cdpresentatie. Ik hoorde dat dit ook wel aan het geluid kon liggen; deze keer was het geluid erg goed afgesteld (geleende geluidsinstallatie van Bluesdungeon).

Het geluid wat deze coverband onderscheidt van andere coverbands ligt vooral aan de erg goeie pianist en saxofonist. Die sax en piano hebben toch een grote toegevoegde waarde, omdat de meeste doorsnee coverbands standaard uitgerust zijn (drums, 2x gitaar, bas). Ook het feit dat niet alleen Niek (pianist) maar ook Ser (gitarist) de leadzang verzorgen en de rest de bijzang voor zijn rekening neemt, is een pluspunt.

Toch zijn er enkele kritische kanttekeningen te plaatsen. Allereerst het feit dat de band een redelijk eenzijdig repertoir heeft. Afgezien van de grote hoop Jerry Lee Lewis songs spelen ze ook erg veel andere rock 'n roll nummers (o.a. Chuck Berry, Elvis). Hoewel de kracht van de band ligt in hun up-tempo rock 'n roll nummers, zou hier en daar een goed geplaatste balled het repertoire niet misstaan.

Verder nog 1 opvallend gegeven: het optreden van saxofonist. Hij houdt er de gewoonte op na om bij enkele sax-solo's het publiek in te lopen en voor een bepaalde dame stil te gaan staan en zijn solo te spelen. Qua spel niks op aan te merken; helemaal goed. En ik ben persoonlijk ook wel voor publieks-participatie. Maar het feit dat hij zichzelf zo op de voorgrond plaatst zorgt bij mij voor irritatie. De dame in kwestie weet niet meer waar ze moet kijken, het zorgt bij mensen (niet alleen bij mij) voor plaatsvervangende schaamte en het leidt af van de muziek en van de leadzanger(s). Maar nogmaals; dit is persoonlijk en er zijn vast een heleboel mensen die deze toenadering heel erg op prijs stellen.

Er was gekozen voor 2 wat langere sets, omdat 3 korte sets misschien de aandacht zouden doen verslappen. Ik denk dat dat een goede keuze was.
Het repertoire was erg swingend. Zoals ik zei miste ik een beetje de afwisseling maar ze brachten erg goede versies van o.a. Hot Legs, Mustang Sally, Lucille, Johhny B. Good, Daddy Cool, Chantilly Lace, Lucille en Breathless.
Een beetje magertjes waren de aan- en afkondigingen. Dit is waarschijnlijk ook persoonlijk maar ik hou altijd wel van wat toelichting bij de songs en misschien (indien voorradig) wat leuke anekdotes.

Een leuk extraatje was de bijdrage van Jos (bluesharp) en Astrid (zang) van Bluesdungeon. Soms ljkt het dat Jos bij elke Eerselse band een partijtje meespeelt en dat maakt dat zijn sublime bluesharp-spel een beetje "overexposed".
Maar afgezien daarvan: een goeie en swingende band die ver boven het bruiloften- en partijen-gehalte uitstijgt! De sfeer was helemaal goed; druk (maar niet te druk), gezellig en veel mensen begonnen op de uitnodigende nummers te dansen. Dus als je de kans krijgt: ZIEN! Of bestel de cd Ramblin' Around op de site Midsouth Ramblers.

2005-11-04T20:38:00.000+01:00

Quiz with me!

Dankzij mijn goede vriend Jasper Schoon heb ik er weer een verslaving bij. Dit keer in de vorm van een popquiz. Op de site van VPRO radio kun je doorlinken naar de quiz.

Je speelt tegen 2 andere mede-quizers die, net zoals jij, ergens achter een pc zitten en denken dat ze net zoveel van muziek weten als jij. Het gaat niet alleen om muziekkennis maar om ook om snelheid; hoe sneller je een keuze maakt hoe meer punten je verdient. Om beurten mogen de spelers een categorie (roots, nederpop, hits, alternatief etc) kiezen. Na ronde 1 valt de speler met het minst aantal punten af. Na ronde 2 valt er weer een speler af en als je het goed hebt gedaan speel je zelf de finale. In de finale gaan er bij elk fout antwoord punten af. Systeem is simpel, toch?

Je moet je wel even registreren maar je hoeft alleen je naam en mailadres in te vullen. Je hoeft dus niet te wachten op irritante bevestigingsmails of zo; je kunt meteen aan de slag.
De vragen zijn niet alleen zeer uitgebreid maar ook heel divers. En de vragen worden om de zoveel tijd ververst. Het leuke is dat je echt tegen andere mensen zit te spelen, wat het toch wat spannender maakt.

Kortom: verslavend! De finale is niet zo moeilijk te halen maar toch kom ik steeds niet hoger dan rond de 300 punten (wat niet erg veel is: 710 punten is de high score).
Dussss... ik daag iedereen uit! Quiz with me!

2005-11-01T10:28:00.000+01:00

Iets nieuws!

Ik heb volgens mij iets nieuws ontdekt (althans; voor mij dan). Een site waar ik files kan uploaden vanuit mijn eigen computer. Leuk he!
Daarom als extraatje en voor de mensen die niet naar Beth Hart zijn geweest; een troostprijsje.Het nummer God Bless You, afkomstig van het eerste album van Beth. Het nummer is niet kenmerkend voor de stijl van Beth Hart; inmiddels is haar muziek en haar stem flink veranderd, maar dat neemt niet weg dat ik dit een ontzettend leuk en vrolijk nummer vind.
Veel plezier ermee!

2005-11-01T00:00:00.000+01:00

Beth Hart

Zo. 30 oktober in de Effenaar: Beth Hart: Up Close & Personal

Voor mij de eerste keer in de nieuwe Effenaar, dat was sowieso al een verrassing. En dan ook nog naar Beth Hart! Ik kan de dvd Beth Hart live in Paradiso inmiddels bijna dromen maar desalniettemin was ik zeer benieuwd naar dit akoestische optreden.

Eerste indruk van de Effenaar: prima zaal. Er waren nog wel wat mankementen (het licht bij de garderobe deed het niet, de kapstokken bij de garderobe was nog niet af) en de verrassing was ook groot dat er stoelen stonden voor in de zaal. Er was niet aangekondigd dat dit een 'seated concert' was! Maar geen nood; achterin was een verhoging met meer dan genoeg ruimte en waar het podium erg goed te zien was.

Het podium was aangekleed met perzische tapijten en ouderwetse schemerlampen, zoals je wel vaker ziet bij akoestische concerten. Ik denk om het huiskamer-sfeertje te scheppen. Ook waren er witte doeken gespannen die het grote podium wat verkleinden zodat het een wat intiemere indruk gaf.
Voorprogramma was de zanger Gus Black. Normaal verwacht ik niets van voorprogramma's (want dan kan het alleen maar meevallen) maar Gus Black was wel een erg zware zit. Heel veel langdradige melodramatische nummers. Probeerde de mensen voor zich te winnen door over Bush te beginnen... bleh! Been there, done that. Gauw door naar Beth.

NB: De fragmenten die ik hierna gebruik zijn geen opnames van de show en ook geen akoestische nummers maar fragmenten van Beth Hart's albums, bedoeld ter ondersteuning van de recensie.

Beth kwam op met gitarist Jon Nichols en begint meteen aan Crazy Kinda Day (fragment) en Lifts You Up (fragment) waarna ze achter de piano een van mijn favorieten Monkey Back (fragment) speelt.
Beth vertelde dat er bij vorige optredens mensen uit het publiek het podium opkwamen om mee te zingen en te spelen. Hierop kwam nog niet veel reactie maar toen ze het na een paar liedjes nog een keer vroeg kwam er een groepje meiden het podium op om mee te zingen met Broken & Ugly (fragment). Een meisje nam zelfs plaats achter Beth's piano. De achtergrondzang bleef in het begin bij wat mee-bleren maar uiteindelijk bleek dat 1 meisje echt kon zingen wat resulteerde in een swingende vocale jamsessie bij de afsluiting van het nummer. Knap gedaan!

Tijdens een aankoniging vertelt Beth over haar man Scott ("He's wonderfull but he kinda stinks") waarna ze het nummer Stinky Feet speelde, dit tot grote hilariteit van het publiek.
Ze leek zich verder nogal ongemakkelijk te voelen door het verder nogal tamme publiek en de lauwe reacties. Ze zei een paar keer dat ze 'ons' zo stil vond, dat ze een "funky vibe" voelde maar dat dat ook kon komen omdat ze bijna ongesteld moest worden waardoor ze de lachers wel weer op haar hand had...
Hoe dan ook: de stemming in de zaal was overwegend mat. Ze kreeg ontzettend veel applaus en ik voelde ook wel dat de zaal respect voor haar had, maar de uitzinnige enthousiaste reacties bleven uit. Toch jammer en misschien niet erg goed voor Beth's gemoedsrust...

Dat mevrouw Hart zeer amicaal met haar publiek omgaat wist ik al van de dvd. Nu kon ik dat met eigen ogen aanschouwen. Ze nodigde herhaaldelijk mensen uit op het podium, nam de tijd om de fans op het podium uitgebreid te knuffelen en te bedanken, nam cadeautjes aan vanuit het publiek, poseerde voor foto's... en dit alles zonder de ergernis op te wekken van de mensen in de zaal. Ook zorgde dit niet voor (te) lange pauzes of onnodige stiltes. Toch leuk voor de die-hard fans.
Wat mij ook bekend was van Beth is dat ze een gezond gevoel voor humor heeft. Op een gegeven ogenblik riep ze "Has anyone seen the movie The Exorcism of Emily Rose?". (Weinig reactie uit het publiek want die film komt hier pas op 8 december uit). Iemand stak zijn hand op waarna Beth zei "Didn't it scare the shit out of you?!?" waarna vertelde dat ze na die film de neiging had om, als ongelovige, naar de kerk te gaan om te bidden en zichzelf te besprenkelen met 'holy water'. Overbodig om te zeggen dat ik zeer benieuwd ben naar deze film.

Het feit dat Beth een zwaar leven achter de rug heeft (door haar hardnekkige drugsverslaving) is allang geen geheim meer. Leuke aankondiging van een nieuw nummer: ze is al een hele tijd clean maar wil als ze 95 is nog eens met vrienden high worden omdat het tegen die tijd toch niet meer uitmaakt of ze verslaafd is of niet. Hierna haalde ze een ruim 25 mensen tellend 'achtergrondkoor' uit het publiek op het podium, leerde hen de tekst en begon met de gitarist Jon aan het duet Home, waarin het koortje meebrulde: "Come on in and let's celebrate it". Erg mooi, country-achtig nummer. Hoop dat dit nog eens op cd verschijnt.

Naast alle grappen kwamen er ook gevoelige nummers voorbij, waaronder (op verzoek)I'll Be Missing You, over het drama in Beslan, vorig jaar. Ook kwamen de bekende nummers Leave The Light On (fragment), Lay Your Hands On Me (fragment) en L.A. Song voorbij, wat in Nederland ooit een bescheiden hitje is geweest.

Conclusie van een avondje Beth Hart: ik kan niets anders zeggen dan gewoon heel erg Goed. Met een hoofdletter G. Ze heeft een dijk van een stem, die afwisselend helder en breekbaar klinkt en soms rauw en hard, op een bijna Janis Joplin-achtige manier. Dit in combinatie van haar goede pianospel en gitaarspel en het feit dat ze (bijna) al haar nummers zelf schrijft, maakt Beth Hart tot een artiest waarvan er nog maar veel te weinig zijn. Ook complimenten aan haar gitarist Jon Nichols. Goeie muzikale en vocale ondersteuning!
Dus, ondanks de soms wat lauwe reacties van het publiek en ondanks het feit dat ze mijn all time favorite, het bluesnummer Guilty (een prachtige cover van Randy Newman maar dan Joplin-style, luister hier naar een live-fragment, helaas wel van slechte kwaliteit) helaas niet heeft gespeeld, is dit een van de beste concerten geweest die ik de afgelopen tijd heb gezien.

Lieve Beth, kom je gauw een keertje terug??

Foto's: Bart van Geffen

2005-10-31T22:47:00.000+01:00

About a Mover

Afgelopen zaterdag was zowel het 1e als het afscheidsoptreden van de band About A Mover. Mentaal gesteund door veel vrienden en bekenden traden Ad, Harry, Marco, Joep en Eric op in Riks cafe in Bergeijk.

v.l.n.r.: Eric, Marco, Joep, Ad, Harry

Misschien was het de spanning of het feit dat ze al weken niet meer met de zanger gerepeteerd hadden, feit blijft dat de eerste paar nummers van de eerste set (met name Will The Wolf Survive en Down On The Riverbed, beiden van Los Lobos), qua zang niet erg goed klonk. Soms zelfs ronduit vals. Waarschijnlijk heeft ook het vocaal bereik van zanger Marco ermee te maken; hij is best goed bij stem maar heeft een klein bereik waardoor sommige uithalen te hoog voor hem waren. Gelukkig paste de andere nummers veel beter bij zijn stem.

Ik hoorde enkele reacties uit het publiek dat de heren erg geconcentreerd aan het spelen waren. Wat niet zo gek is natuurlijk; de zanger is al geemigreerd naar Engeland waardoor ze maar heel kort konden repeteren voor dit optreden. Maar ze mogen er inderdaad wel een beetje losser en relaxter bij staan!
Ook heb ik reacties gehoord over de drummer Joep Box, die de gemiddelde leeftijd van de band in zijn eentje drastisch omlaag trekt met zijn 18 jaar... hoewel hij nog maar weinig band-ervaring heeft was de algemene indruk toch wel dat hij een goeie, strakke set speelde. Goed gedaan Joep!!

De band had een originele repetoirekeuze. Zo hoorde ik Evangeline voor bij komen (van the Band), Closer To Free en Say About Love (beiden van de Bodeans), een groot aantal niet voor de hand liggende Los Lobos songs waaronder Little Heaven, Short Side Of Nothing en Georgia Slop en natuurlijk She's About A Mover van Doug Sahm.
Zoals al eerder aangekondigd gaat deze band in een andere samenstelling (en waarschijnlijk een andere naam) verder. Zo worden er zanger Rene Schellekens en saxofonist/toetsenist Lambert Rombouts toegevoegd. Het optreden was voor herhaling vatbaar en we hopen ze dan ook gauw weer met de nieuwe band te zien in Riks cafe!

Dank aan Marloes van Rooy voor de foto's!

2005-10-29T10:48:00.000+02:00

Zoek en gij zult vinden

Kijk! Mooi he! Een heuse zoekmachine. Hij zoekt alleen binnen de site, dus niet op het web. Daarvoor moet je bij google zijn.
Kleine tip: probeer woorden als het, de, and, the etc weg te laten. Zoek alleen op naam. Dus niet the Rolling Stones maar alleen Rolling Stones.

2005-10-28T21:15:00.000+02:00

Bring It On!

Voor de psycobilly-fans onder ons: de Horrorpops's nieuwe album Bring It On is alweer een tijdje uit en daar hoort natuurlijk ook een tour bij. De maand oktober en begin november touren ze door Amerika en daarna is Europa aan de beurt.
Deze Deense band bestaat o.a. uit psychobilly-bassende barbie Patricia en Nekromantix-man Kim Nekroman. Ik las ergens dat de stem van de zangeres iets weg heeft van Kate Pierson van de B52's en Gwen Stefani van No Doubt. In de praktijk blijkt deze psychobilly-dame een dikke vette psycho-grind-stem te hebben die in de verste verte niet lijkt op het zeurderige toontje van Gwen Stefani en in de verste verte wel iets weg heeft van de toon en het volume van Kate Pierson. Vrouwen-psychobilly ten top! Klik op de foto om het nummer Where They Wander te horen van het album Hell Yeah! uit 2004.

De Nederlandse tourdata:

Paard van Troje

Melkweg

.
Helaas geen bezoekje aan Brabant. Toch gek, zouden de boekers niet goed opgelet hebben? Ze zouden in de nieuwe Effenaar niet misstaan en vorig jaar zag ik ze in de kleine zaal in 013 wat ook zeer de moeite waard was.
Klik op de foto voor een mp3 van het nummer Where You Can't Follow, afkomstig van het nieuwe album Bring It On.

2005-10-27T20:51:00.000+02:00

Bye bye Anouk!

De Haagse zangeres Anouk en haar man Remon Stotijn van de groep Postmen verhuizen in december definitief naar Amerika. In het blad van de Fanclub Anouk laat zij weten een huis te hebben gekocht in de Amerikaanse staat Ohio. Hun huis in Los Angeles is inmiddels verkocht.

Als belangrijkste reden voor de verhuizing geeft Anouk aan dat zij in Nederland niet meer met haar drie kinderen de straat op kan zonder te worden lastig gevallen. Het huis in Ohio is in een rustige omgeving.
Het stel houdt hun huis in Nederland wel aan. Als Anouk en Remon voor langere tijd naar Nederland moeten, bijvoorbeeld voor optredens, zullen de kinderen ook mee gaan. Volgens Anouk zijn de scholen in Amerika op dat gebied een stuk behulpzamer dan de Nederlandse leerplicht toestaat.

Anouk heeft trouwens veel partijen ingezongen op het nieuwe album van Postmen. Of ze net zo kan rappen als zanger en hubby Remon kunnen we nog niet beoordelen, een releasedatum voor het nieuwe album Green is nog niet vastgesteld.

2005-10-25T13:08:00.000+02:00

Best of both worlds?!?

Voor de abonnementhouders was het al even bekend en vorige week lag voor hen het eerste exemplaar in de bus. Muziekblad Aloha en muziekblad Oor zijn gefuseerd en gaat verder onder de naam Oor. (Die logica ontgaat mij ook).
De redactie plaatste dit op hun website:
The best of both worlds. Dat was zo'n beetje wat het zou moeten worden, vonden we, toen we hadden besloten dat we onze -als zelfstandige titel opgeheven- oudere broer Aloha in OOR zouden gaan integreren. Met een schuine blik op internationaal hoog aangeschreven bladen als Q, Uncut en Mojo wisten we ook dat het kon, een mooi, dik, breed en glimmend tijdschrift over popmuziek voor jong en oud, met gevoel voor traditie en de waan van de dag.De bladen hadden elkaar gevonden, ergens links van het midden en weliswaar onder OOR-paraplu, maar met alles in de juiste verhoudingen.

Natuurlijk stuitte dit op veel weerstand bij de vaste lezers van zowel Aloha als Oor. Want de Aloha-lezer moet het ineens doen met artikelen van bands die ze niet kennen en de Oor-lezer krijgt enkele artikelen voorgeschoteld van 'oude rotten' die ze niet kennen. Ook moet de Aloha het nu doen met de zeer slechte klantenservice, de slechte leveringen van de Oor-cd shop en de altijd te late bezorging van het blad.
Ik las reacties als:

"Kan ik als Aloha abonnee ook het restant van mijn abonnementsgeld terugkrijgen?
Ik zit absoluut niet te wachten op de Oor (oude en/of nieuwe stijl).
Ik heb geen en wil geen abonnement op Oor.Het is buitengewoon vreemd dat ik betaal voor het een en vervolgens het ander krijg."

"Ik heb de indruk dat abonnees niet echt serieus genomen worden. Hoezo fusie van Aloha en OOR? Een beetje klantenservice zou hier op zijn plaats zijn: Waarom verneem ik dit nieuws nu pas (en notabene via de krant) en niet al veel eerder via een aan mij persoonlijk gerichte brief?"

"Wat ook grappig is; probeer eens iemand te pakken te krijgen als je een probleem hebt met de toezending van een cd via de Oor-shop."
Op de afleverbon staat een emailadres dat niet werkt en het telefoonnummer is het oude nummer (volgens de persoon die ik aan de lijn kreeg) en ik moest naar een ander nummer bellen die mij vervolgens weer vertelde dat ik het eerste nummer toch moest hebben... fijn hoor..."

"Ik ben blij dat er over de slechte bezorging gesproken wordt. Bij mij wordt de OOR meer dan 50% van de tijd niet bezorgd. Ook niet een paar dagen later. Ondertussen heb ik vaak gebeld en gefaxt maar nooit een reactie op een fax teruggekregen."

Maar ook:

"Goeie zaak Oor en Aloha samen. Ik moest ze natuurlijk zonodig altijd allebei hebben. Sommige artikelen overlapten elkaar. Met bladen als Mojo en Uncut als voorbeeld moet het zeker wat worden."

"Ik heb het nieuwe exemplaar van OOR sinds gisteren, en ik kan zeggen... het is een enorme vooruitgang. Het is nog geen Q, maar het is een enorme vooruitgang op het "oude" OOR."

"De bladenman is zowaar geweest en mijn eerste indruk van de nieuwe Oor is positief. Het ziet er mooi uit en er is (net als in de betere Engelse bladen) een mooi evenwicht tussen oude en nieuwe muziek. Ook de Play-rubriek is eindelijk weer eens behoorlijk up-to-date. Kortom, een prima prestatie van zowel de bladenman als de Oor-redactie."

Ik snap ook niet zo goed waarom deze bladen samen gaan. Volgens mij overlapten de bladen elkaar qua inhoud nauwelijks, het is net zoiets als de Quote en de Opzij laten fuseren. De Aloha-lezer vind het blad teveel Oor en andersom. Of dit een juiste beslissing is geweest zal de toekomst moeten uitwijzen. Reacties hierop kunnen jullie kwijt op het forum.

2005-10-24T21:42:00.000+02:00

About A Mover

Zaterdag 29 oktober vindt in Riks Cafe aan 't Hof in Bergeijk een uniek optreden plaats. Het is namelijk zowel het eerste als het laatste optreden (in deze samenstelling) van een nieuwe Kempische band. Na een half jaar fanatiek oefenen ging de zanger in Engeland wonen en werken en was elke week in Westerhoven repeteren niet meer haalbaar. Voor deze eenmalige gelegenheid hebben ze de bandnaam About A Mover gekozen, vernoemd naar een van de vele covers die ze spelen (She's About A Mover van Dough Sahm).

De muziek van About A Mover is te omschrijven als Amerikaanse rootsrock. Nummers van onder andere Los Lobos, Dough Sahm, Bodeans en anderen worden gespeeld. Van Los Lobos komen niet de Tex Mex maar meer de rock nummers aan bod.
De band bestaat uit 5 Kempische muzikanten, de meeste met een ruime ervaring in de allerlei bands. Op de drummer na dan; die trekt de gemiddelde leeftijd van de band flink naar beneden.

De band bestaat uit:
Marco Damhuis (zang, toetsen en percussie),
Eric van Dommelen (gitaar),
Joep Box (drums),
Harry van Lierop (gitaar, bijzang),
Ad van de Ven (basgitaar).

Na dit optreden gaat de band in gewijzigde samenstelling verder met een andere zanger (Rene Schellekens) en een toetsenist/saxofonist (Lambert Rombouts).

Het optreden begint om ongeveer 21.30 uur en het beloofd een rockende avond te worden.
29 oktober About A Mover live in Riks Cafe, v.a. 21.30 uur.

2005-10-22T00:42:00.000+02:00

finally

Eindelijk weer een recensie. Deze keer van Kasey Chambers met haar meest recente album Wayward Angel. Ook met fragmenten. Even een (tijdelijk) bestand opslaan en openen elke keer als je op een link klinkt. Sorry maar ik kreeg het niet op een andere manier voor elkaar. Enjoy!

2005-10-21T23:38:00.000+02:00

Rock-a-billy explosie!

Ooit gold ze als de vrouwelijke evenknie van Elvis Presley. Haar stem was zo krachtig als een machinegeweer, explosief en, zeker gelet op de eisen die men indertijd aan de dames stelde, onvrouwelijk. Wanda Jackson. Niet voor niets werd haar de bijnaam "Hurricane Wanda" toebedeeld.

Nu, bijna een halve eeuw later, maakt de 68-jarige koningin van de rockabilly een meesterlijke comeback met het studio album "Heart Trouble" aan welke onder meer Elvis Costello,Rosie Flores en Lee Rocker van de Stray Cats hun medewerking verleenden.
Net zoals het Johnny Cash en soul-legende Solomon Burke overkwam, wordt ze op haar oude dag massaal omarmd door jongeren die haar kleinkinderen hadden kunnen zijn.

Op zaterdag 10 december geeft Wanda Jackson een exclusief optreden in het Amsterdamse rock 'n' roll cafe de Cruise Inn. In het voorprogramma staat William Smulders & band.

Kaarten zijn 27,50 euro en te reserveren via dit wandarocks@hotmail.com of 06-38684109 (19:00-21:00).

Wanda Jackson

2005-10-18T16:52:00.000+02:00

Crossroads Nieuwsbrief

Beste muziekliefhebbers,

Na prachtige sessieavonden met buitenlandse gasten (Audrey Auld Mezera, Kristin Mooney, Nels Andrews, Rod Picott & Slaid Cleaves) wordt het weer eens tijd om te benadrukken dat er ook in Nederland voortreffelijke rootsmuziek wordt gemaakt. Om die reden zal de eerstkomende sessie het Amsterdamse gezelschap Chelsea Hotel optreden. Die sessie vindt plaats op maandag 24 oktober a.s. (aanvang: 20.15 uur) en uiteraard hoop ik dat jullie er dan ook weer allemaal bij zullen zijn.

Chelsea Hotel bestaat uit een stel doorgewinterde muzikanten die ieder hun sporen reeds lang verdiend hebben in de Nederlandse muziekscene. Op deze plaats wil ik volstaan met enkele quotes uit recensies die naar aanleiding van de debuutplaat (Don Quijote) van de mannen verschenen:

HEAVEN (Henning Bolte, aug'05) "Het zijn intieme songs met een sterk wij-gevoel (het levensgevoel van viertig plussers), songs die opbloeien met het passende meesmeulende publiek erbij. De stukken zitten gebeiteld in elkaar en de groep gaat er helemaal voor".
FRET (sept'05): "De bandleden hebben hun sporen in de muziek al verdiend (Tröckener Kecks, Trio Bier) en dat is te horen. Over tekst en muziek dus geen enkele klacht. Eigenlijk bestaat de plaat uit louter hoogtepunten. Tekstschrijver Rini Dobbelaar heeft vakwerk afgeleverd".

Aanmelden voor deze sessieavond, kan vanaf nu !!!

Na Chelsea Hotel hebben we dit jaar nog 2 sessieavonden voor de boeg. Lange tijd was onzeker of, en zo ja, wie er donderdag 10 november 2005 naast Shane Alexander zou optreden, maar inmiddels is met 99% zekerheid te zeggen dat we die avond ook bezoek krijgen van Aggieland (aka Aggie de Kruijff en Stephan Jankowski). Definitieve bevestiging volgt in de volgende nieuwsbrief.

En de slotavond van dit kalenderjaar vindt plaats op woensdag 30 november. Dan komt Ad Vanderveen zijn plaat Land of Plenty presenteren. Het laatste nieuws is dat Ad zich die avond zal laten vergezellen door Kersten DeLigny, die op genoemd album een belangrijk deel van de (harmony)vocals voor haar rekening neemt! De avond zal worden geopend door een jonge Nederlands folktrio: Goodtilnow.

Dit was het voor nu, hopelijk zie ik jullie 24 oktober a.s. of tijdens 1 van de andere Crossroadssessies!

Met vriendelijke groet,

Jos van den Boom
Crossroads
Bergen op Zoom
www.crossroadsradio.nl

Chelsea Hotel

2005-10-17T16:44:00.000+02:00

Concert tip

Hier een optreden zojuist toegevoegd in de Agenda, waar ik toch even bij stil wil staan:
Smokin' Beaver is een nieuwe Nederlandse podiumsensatie van bekende professionele muzikanten uit de Rock-Pop-en Blueswereld uit ondermeer Herman Brood's Wild Romance, Paris Dandies en de Haagse popscene samengevoegd met de jonge garde uit de Utrechtse rockwereld in een dampende groep, die het publiek meeneemt op een avontuurlijk gevarieerde reis door de wereld van genoemde muzieksoorten.
Bekende en onbekende songs passeren de revue, die tot meezingen uitnodigen en waarbij stilstaan tot een onmogelijkheid behoort. Songs van grote helden als The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, Bob Dylan maar ook eigen werk staat op het programma. Smokin' Beaver bestaat uit zanger-gitarist Dirk Vermey, Tommy M.aan saxofoon, zang en mandolin, basgitarist en zanger Al Folgerts en Bobby Hoekstra aan drums.

Ze spelen a.s. zaterdag 22 oktober vanaf 21.30 uur in Rockcafe De Pijp in Eersel. Entree gratis. Tot dan!!

2005-10-11T12:47:00.000+02:00

Agenda

De agenda is weer bijgewerkt. Hoe korter de dagen, hoe meer muziek!

2005-10-10T21:34:00.000+02:00

I Hope

Open Wide/Monument/Columbia Records hebben ervoor gekozen om de release van het nieuwe Dixie Chicks nummer "I Hope" niet op de radio te doen, maar als een exclusief download bestand op internet te zetten. Je kunt het nummer downloaden (tegen betaling) op sites Sony Connect, Rhapsody, Yahoo! Music Unlimited, SonyMusicStore.com, iTunes, MSN en Napster. De opbrengst komt ten goede aan de slachtoffers van de orkanen die onlangs het zuiden van Amerika teisterden.

Het nummer is door de Chicks samen geschreven met bluesmaster Keb' Mo' en geproduceerd door Rick Rubin. Ze brachten het op 9 september live ten gehore tijdens een benefiet televisie uitzending Shelter From The Storm: A Concert For The Gulf Coast.

Ik heb nergens op internet een gratis versie van het nummer kunnen vinden (terecht; het is voor een goed doel). Wel heb ik ergens de tekst op kunnen duikelen:

"I Hope"
written by Emily Robison, Keb Mo, Martie Maguire, Natalie Maines

Sunday morning, I heard the preacher say
Thou shall not kill
I don't wanna hear nothing else about killing
And that it's God's will

'Cause our children are watching us
They put their trust in us
They're gonna be like us
So let's learn from our history
And do it differently

I hope
For more love, more joy and laughter
I hope
We'll have more than we'll ever need
I hope
We'll have more happy ever after
I hope
We can all live more fearlessly
And we can lose all the pain and misery
I hope
I hope

Oh Rosie, her man he gets too rough
That's all she can say, is he's a good man
He don't mean no harm
He was just brought up that way

But our children are watching us
They put their trust in us
They're gonna be like us
It's okay for us to disagree
We can work it out lovingly

I hope
More love, more joy and laughter
I hope
You'll have more than you'll ever need
I hope
You'll have more happy ever after
I hope
You can all live more fearlessly
And you can lose all the pain and misery
I hope
I hope

There must be a way to change what's going on
No I don't have all the answers

I hope
For more love, more joy and laughter
I hope
You'll have more than you'll ever need
I hope
There'll be more happy ever after
I hope
We can all live more fearlessly
And we can lose all our pain and misery
I hope

Toch jammer dat ik geen audioclipje heb kunnen vinden. Om de pijn wat te verzachten heb ik ergens een hele grappige en zeer zeldzame audioclip gevonden van de Chicks live bij.... Sesame Street!! Op de wijs van I Can Love You Better zingen ze samen met Elmo en Big Bird het nummer There's No Letter Better Than B.
Klik op de foto om het nummer te starten (realplayer).

2005-10-05T23:50:00.000+02:00

Update

Jawel, eindelijk weer een nieuwe recensie. Deze keer van Patti Scialfa met het album Rumble Doll. Dit album was ook al eens voorbij gekomen op het forum en ik vraag nogmaals iedereen om je in te schrijven en mee te doen want het is echt heel leuk!

Ben helaas nog niet tegekomen aan de beloofde recensies van de Stones en het laatste album van Carrie Rodriguez en Chip Taylor maar die komen zeer spoedig. Beloofd!

Patti Scialfa

2005-09-28T16:17:00.000+02:00

Crossroads nieuwsbrief

Beste muziekvrienden,

1.
Het is al eerder aangekondigd maar, mede vanwege het tot heden opmerkelijk lage aantal aanmeldingen, herinner ik jullie graag nog even aan de sessie van Kristin Mooney & Eric Heywood (ex-Son Volt) van komende donderdag, 29 september. De opnames beginnen om 20.15 uur. Wordt gegarandeerd een prachtige muziekavond! Aanmelden kan nog steeds!
Nels Andrews is toegevoegd aan het programma voor komende donderdag. Vorig jaar was Nels al eens in de BRTO-studio, toen voor een live-on-air-bijdrage aan Crossroads. We spraken indertijd met hem af dat we hem, zodra de gelegenheid zich voor zou doen, nog een keer terug zouden vragen voor een 'echte sessie'. Die gelegenheid doet zich nu voor want (evenals Kristin Mooney en Eric Heywood) is Nels in het land voor een optreden op TAKE ROOT, komende zaterdag in Assen.

Nels Andrews verraste vorig jaar de hele muziekscene met een prachtig album, getiteld 'Sunday shoes'. Dat album dook in december terecht op in de jaarlijstjes van menig muziekjournalist. Het is nog niet helemaal zeker maar de kans bestaat dat Nels begeleid zal worden door Jeffrey Richards. Jeffrey geniet vooral bekendheid als voormalig-lid van Hazeldine maar daarnaast hij in de afgelopen jaren heel wat bijzondere bijdragen geleverd aan de Americana-muziek.

Er is nog plaats, dus wie erbij wil zijn.........

De opnames beginnen donderdag om 20.15 uur.

2.
Met Crossroads proberen we niet alleen zo fraai mogelijke muziekprogramma's te presenteren en weergaloze sessies te organiseren, graag ondersteunen we die activiteiten ook met een informatieve website (www.crossroadsradio.nl).
In het afgelopen jaar werd die website bijgehouden door onze webmaster, Theo Huberts, die de site indertijd ook heeft ontworpen. Helaas heeft Theo moeten besluiten een heleboel van zijn activiteiten neer te leggen. Zo ook het bijhouden van de Crossroads-website. Vandaar bij deze de vraag: wie heeft er belangstelling de Crossroadswebsite bij te houden (en eventueel ook uit te breiden, aan te passen etc.). Ervaring op dit gebied strekt tot aanbeveling maar noodzakelijk is het niet. Theo is namelijk graag bereid zijn opvolger eerst de kneepjes van het vak te leren. Dus luidt de vraag.......WIE?

Groet

Jos van den Boom
Crossroads
BRTO-radio
Bergen op Zoom
www.crossroadsradio.nl

Kristin Mooney

2005-09-19T21:41:00.000+02:00

Vakantie!

Ik ben er even een weekje tussenuit maar vanaf volgende week kom ik terug met 2 nieuwe recensies.
Tot volgende week!

2005-09-18T23:15:00.000+02:00

Wayward Angel

Naar aanleiding van een topic op het forum wil ik zangeres Kasey Chambers nog eens onder de aandacht brengen.

Deze Australische dame (import vanuit USA) komt uit een zeer muzikale familie (beide ouders zijn muzikant, vader Ted is muzikant, speelt o.a. met Audrey Auld Mezera, het hele gezin incl. broer Nash richtte de groep Dead Ringer Band op).
Kleine correctie: de vader van Kasey Chambers is niet Ted maar BILL Chambers. Kasey's ouders zijn gescheiden. Bill had daarna een 5-jarige relatie met Audrey Auld Mezera (werd altijd een beetje geheimzinnig over gedaan maar Audrey heeft het me zelf verteld en zegt er ook iets over op de live-opnames van Cross Roads Radio. Na het verbreken van de relatie met Bill - nu 2 jaar geleden - is Audrey naar Amerika vertrokken om daar in het huwelijk te treden met Daniel Mezera (aka Mez), een van haar eerste Amerikaanse fans die ze al zo'n 20 jaar kent.
Btw: "Missing Mez" is een liedje op het meest recente album van Audrey (Texas) en handelt - uiteraard - over Dan Mezera....
Hartelijk dank voor deze aanvulling Jos van den Boom!!

In 1999 kwam haar eerste album genaamd The Captain uit, een soort country-rock crossover die erg goed ontvangen werd. Nu, enkele albums en talloze awards rijker, is ze een van de grootste sterren uit het alt.country/rock hoekje. Tenmiste, in Amerika, Australie en Scandinavie. In Nederland is ze voorals nog redelijk onbekend.

Volgende videoclip wilde ik jullie niet onthouden:

De 'making of' videoclip van Like A River: klik hier. (Je hoort het prachtige nummer Like A River terwijl je beelden ziet van de making of van de videoclip).

2005-09-16T21:24:00.000+02:00

Later Is Nu

Na een anderhalf jaar durende sabatical breekt Neerlands Trots De Dijk de stilte met een nieuw album wat vanaf vanaag verkrijgbaar is: Later Is Nu.
Wellicht heb je de single Recht In De Ogen al eens op de radio gehoord. De geengageerde teksten op dit album laat zien dat De Dijk nog steeds midden in de maatschappij staat. Voor liefhebbers van het karakteristiek stemgeluid van Huub van der Lubbe zeker weer een aanrader!
Klik hier om fragmenten van het album te beluisteren.

Volgend jaar bestaat De Dijk een kwart eeuw en dat wordt op 3 februari in Ahoy Rotterdam gevierd met een jubileumconcert. Tegen die tijd brengt schrijver Thomas Verbogt een boek uit over zijn zoektocht naar 'het hart' van De Dijk.

2005-09-14T01:21:00.000+02:00

Weblog nieuwtjes

Zoals jullie zien heb ik sinds gisteren een FORUM! (Ik ben er erg blij mee, valt dat op??). Ik wil jullie bij deze allemaal oproepen om even te registreren en deel te nemen aan een discussie of aan het Raad je plaat spelletje (dat werkt erg verslavend!).
Martijn van eindhovenweb.com heeft me verder nog geholpen met het bovenaan plaatsen van mijn berichten, zodat je niet eerst een heel stuk naar beneden moet scrollen voordat je tekst ziet. Ooit liet ik aan iemand mijn site zien en de reactie was: Leuk, je hebt een website met links!. Nu is dat rode vlak dus verleden tijd.

Verder ben ik verheugd jullie mede te delen dat ik sinds vandaag het nieuwe album van de Stones en het laatste album van Carrie Rodriguez en Chip Taylor heb. Jullie kunnen op korte termijn de recensies van beide albums verwachten.

2005-09-13T01:00:00.000+02:00

FORUM!

Na wat op- en neer gemail en heeeeeeeeeeeel veel hulp is mijn website compleet met een heus FORUM!!

Dat oeverloos gelul over muziek in de kroeg kan nu eindelijk ook gewoon vanuit je huiskamer! Registreer je op het forum (zo gebeurd!) en discusieer over het beste nummer ooit, het beste concert ooit of over de beste band ooit (kortom; dingen waar je toch nooit uitkomt). Heb je concerttips, reacties op mijn website? Met alles kun je hier terecht.
Ik ben zelf met een aantal topics begonnen en ik hoop echt dat daar spoedig reacties op komen.
De url van het forum is http://www.eindhovenweb.com/noor, die kan iedereen toevoegen aan z'n favorieten. Je kunt natuurlijk ook gewoon de link links bovenaan (onder gastenboek) aanklikken.

Wil ik last but not least mijn grote hulp Martijn van eindhovenweb.com enorm bedanken voor alle hulp en al zijn geduld. Hulde!

2005-09-08T00:11:00.000+02:00

Texas

Naar aanleiding van mijn bericht op 30 aug. j.l., over zangers Audrey Auld Mezera, ben ik eens op zoek gegaan en kwam erachter dat het nieuwe album Texas echt zeer de moeite waar is. Ga 'm zelf binnenkort bestellen.

Om dat meer bekendheid voor dit talent te krijgen daarom hieronder een paar tracks om te beluisteren:

Love You Like the Earth

Het is heeeeel erg country maar voor de liefhebbers van het genre echt de moeite waard, vooral het tweede nummer (Karla Faye, een cover van Mary Gauthier) en het laatste nummer (in samenwerking met Carrie Rodriguez en Bill Chambers).
Zogauw ik dit album heb volgt hier een recensie. Tot dan zul je het met bovenstaande nummers moeten doen. Enjoy!

2005-09-06T22:32:00.000+02:00

Hiep Hoi!

Blij jullie te melden dat deze site alweer meer dan

4000

bezoekers heeft!

2005-09-01T23:29:00.000+02:00

Who's Ricky?

In 2004 heb ik het theaterprogramma Ricky Koole Zingt gezien. Deze actrice maakte toen een erg mooi liedjesprogramma met geweldige covers, leuke achtergrondinformatie van de artiesten (o.a. Janis Ian, James Taylor, Maria McKee en vele anderen), met een originele rode draad over een meisje waar al haar gecoverde nummers over gingen. Dit resulteerde later in een cd genaamd Who's Suzy, genoemd naar haar fictieve hoofdpersoon. (Die volgens mij vernoemd is naar de hoofdpersoon in het nummer Another Day van James Taylor maar dat weet ik niet zeker).

Hoe dan ook: Omdat ik haar cd nog steeds regelmatig draai en erg genoten heb van haar voorstelling mailde ik naar haar website om te vragen of er plannen waren voor een tweede liedjesprogramma en/of een nieuwe cd. Vandaag ontvang ik dit in mijn mailbox:

"Hallo Noor,

Wat leuk om te horen dat je mijn CD nog steeds draait! Vind ik altijd heel bijzonder om te horen.
Even om antwoord op je vraag te geven:
Ik wil heel graag over een tijdje weer met een nieuw theater- programma komen. Dus dat ga ik ook doen. Alleen is het heel lastig om te realiseren... Dus weet nog niet precies wanneer en hoe. (Het is niet heel erg rendabel om met met 4 muzikanten en 2 technici in de kleine zalen te staan, zeg maar..., dus dat is er lastig aan). Maar goed, ik hou de moed erin! En het gaat er komen!

Wees nog maar wat zuiniger op je CD.
Want Glenn speelt er hele mooie noten op...
Waarschijnlijk heb je wel gehoord dat hij vorige week is overleden....
Heel erg verdrietig is dat.
Ik kan er maar niet aan wennen.

Nou, Dank voor de complimenten, en wie weet tot bij She Got Game 3 ? (ook leuk hoor!)

Dag!
Ricky"

(Glenn is de bekende pianist Glenn Corneille die helaas op 23 augustus j.l. bij een tragisch verkeersongeval om het leven kwam.
She Got Game 3 is een theater-concert met 8 jonge zangeressen en een band, geregisseerd door Leoni Jansen).

2005-08-31T00:18:00.000+02:00

Elvis is alive!!

Het is alweer 28 jaar geleden dat Elvis Presley overleed. Drank en heel veel pillen werden hem fataal. Maar vergeten is hij nooit. Het lijkt zelfs wel of zijn populariteit door de jaren heen maar blijft stijgen. Aanleiding genoeg voor een tentoonstelling van persoonlijke eigendommen van The King in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

De expositie, die Footsteps of Elvis heet, is begonnen op 27 augustus. Er zijn voertuigen te zien, karate-outfits, handgeschreven cadeaulijstjes voor Kerstmis, juwelen en sieraden, album covers, de recorder waarmee Presley In the Ghetto opnam, gitaren, persoonlijke briefjes, door hemzelf ontworpen horloges en zelfs de eerste grafsteen die zes weken op het graf van de betreurde ster in Graceland heeft gelegen.

De tentoonstelling Footsteps of Elvis komt in een bijzonder jaar. Als Presley nog had geleefd, had hij in 2005 zijn 70-ste verjaardag gevierd. De tentoongestelde collectie is samengesteld met hulp van Elvis' persoonlijke vrienden en leden van de 'Memphis Maffia', zijn vaste bodyguards. Met Footsteps of Elvis vertellen zij hun eigen verhaal over het leven met The King, waardoor de sfeer authentiek is en de tentoongestelde objecten tot leven komen.
De expositie in Amsterdam gaat duren tot en met zondag 18 september. En wie weet komt Elvis zelf ook nog even kijken. Niet iedereen is er tenslotte van overtuigd dat hij echt is overleden...

2005-08-30T23:57:00.000+02:00

In mijn mailbox:

Volgende week dinsdag, 6 september, start het 5de Crossroads sessieseizoen. Een cruciaal seizoen, mag wel worden gezegd!
Voor het eerst zal het programma zich namelijk in financieel opzicht geheel zelf moeten zien te bedruipen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit, met steun van "De Vrienden van Crossroads" en de Crossroads sponsors (zie www.crossroadsradio.nl ), gaat lukken! Er is namelijk inmiddels door de Vrienden & de Sponsors een redelijke financiele basis gelegd en als de publieke opkomst bij de sessies goed blijft (in de begroting is uitgegaan van gemiddeld 35 e 40 man) dan moet het mogelijk zijn de sessies zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht op het niveau van de eerste 4 seizoenen te houden!

We beginnen het nieuwe sessieseizoen gelijk goed. De Australische zangeres Audrey Auld Mezera, die sinds 2 jaar in California woont, richtte indertijd "down under" haar eigen platenlabel, Reckless Records, op. Dat label was niet alleen verantwoordelijk voor de verspreiding van Audrey's eigen muziek (waaronder een duettenalbum met Bill Chambers, de vader van megaster Kasey Chambers) maar ook van die van o.a. Fred Eaglesmith en Mary Gauthier.
Dat die artiesten inmiddels tot haar vaste vriendenclub behoren en meewerken aan Audrey's albums, wekt dan ook geen verbazing.

Audrey kan worden omschreven als een uitstekende singer-songwriter met een vleugje twang. Haar laatste plaat is een ode aan haar favoriete Texaanse helden en heet dan ook "Texas". Deze cd is ook opgenomen in muziekmekka Austin, uiteraard met medewerking van veel locale helden zoals Carrie Rodriguez en Kimmie Rhodes.
Audrey is volgende week voor het eerste op tour door ons land. Ze zal worden begeleid door de in Crossroadskringen zeer bekende en geliefde snarenplukker BJ Baartmans. Meer info over Audrey: www.recklessrecords.com
Aanmelden voor de sessie kan via crossroads@brto.nl
De opnames beginnen om 20.15 uur.
Hopelijk tot volgende week dinsdag!

Met vriendelijke groet,

Jos van den Boom
Crossroads
BRTO-radio
Burgemeester Van Hasseltstraat 7
Bergen op Zoom
www.crossroadsradio.nl
www.brto.nl

Audrey Auld Mezera

2005-08-25T00:00:00.000+02:00

Whatever happend to... part III

Op deze site heb ik een paar keer "verdwenen" sterren besproken onder het kopje Whatever happend to.... Kijk hier voor part I en hier voor part II. (Even naar beneden scrollen).

Het is alweer lang geleden dus ik heb een nieuw slachtoffer bedacht voor part III: mister Steven van Zandt.

Bruce Springsteen met Little Stevie

Hierboven een foto zoals jullie 'm allemaal kennen: als muzikant met de eeuwige hoofddoek van de begeleidingsband van Bruce Springsteen. Maar hij doet meer...

Steven van Zandt was al jong beroepsmuzikant in New Jersey. Al heel vroeg in Springsteen's carriere (1973) was Little Stevie in beeld. Toendertijd werd hij nog Miami Steve genoemd (wat ook te horen is op oude live-albums van Springsteen), simpelweg omdat hij de enige van de groep was die ooit in Miami was geweest. Later werd dat Little Stevie.

Veel mensen denken dat hij alleen maar Springsteen's sidekick is, toch heeft hij zijn sporen in de muziek zeker wel verdient.
Hij wordt genoemd als "... the man who introduced Allen Ginsberg to Bob Dylan and Bob Dylan to The Beatles" maar dat is misschien wat overtrokken. Toch is hij degene die wordt gezien als de grondlegger van het Ashbury Park geluid, wat ook wel het Bar Band Music geluid wordt genoemd. Een sound die niet alleen Springsteen voortbrengt maar ook bands als Southside Johnny and the Asbury Jukes. Buiten muzikant is hij ook tekstschrijver, componist en producer.

Nadat hij in 1982 (tijdelijk) gestopt was met de E Street Band is Steven, buiten zijn muzikale solo carriere, ook een carriere in de politiek begonnen. Hij vocht voor de rechten van mens en dier, is daarvoor twee keer gehuldigd door United Nations en heeft een International Documentary Association Award gewonnen voor zijn documantaire The Making of Sun City.

Zijn solo carriere verliep toch niet zo vlotjes. Nadat hij op verschillende soloalbums had gemaakt die allemaal flopten en aan verzamelalbums zijn bijdrage had geleverd, kwam in 1999 een carrieremove: The Sopranos.

The Sopranos is een bekende en veel-bekeken maffia-serie uit Amerika. Steven speelt Silvio Dante, stripclub-baas en maffia-lid, consigliere (= vertrouweling) van de baas van de "familie" Tony Soprano.

Silvio Dante (links) en Tony Soprano

Steven werd door schrijver van de serie, David Chase, gezien tijdens een toespraak en er werd speciaal voor hem een extra bijrol geschreven, vanwege Stevie's maffioso-looks. Met geen enkele acteerervaring groeide Steven's karakter van een kleine bijrol uit tot een van de hoofdrollen. Zijn uiterlijk, lijzige en slissende manier van praten en zijn onverwachtte acteer-talent dragen bij aan zijn steeds groter wordende glansrol in de verschillende Emmy Award winnende serie. Grappig detail is dat de blonde vrouw die in de serie zijn echtgenote speelt, ook in real life Steven's echtgenote is.
(NOTE: Als grote fan van de Sopranos heb ik natuurlijk een review over de serie geschreven. Klik hier voor de recensie).

Dat de met pruik getooide Stevie zo'n grote hit werd in de groots gewaardeerde en award winning serie had niemand kunnen vermoeden. Toch lag er voor Steve NOG een carriere-move in het verschiet; niet alleen is hij weer onderdeel van de E Street Band, ook presenteert hij inmiddels een populair radioprogramma in Amerika, genaamd Little Stevie's Underground Garage. Open de site van dit radioprogramma en je hoort meteen een intro ingesproken door Little Stevie himself. Ook kun je oude afleveringen online beluisteren.

PS: Als je the Sopranos ooit gevolgd hebt is dit zeker een aanrader; Silvio Dante die oude platen aankondigt is uitermate grappig!!!

2005-08-24T00:40:00.000+02:00

Out With A Bang?!?

Het laatste album van de Rolling Stones gaat A Bigger Bang heten. De cd zal vanaf 6 september te koop zijn.
Het album is het eerste volledig nieuwe studio-album in acht jaar. De titel A Bigger Bang weerspiegelt de fascinatie van de bandleden voor de wetenschappelijke theorie van de oerknal, meldt de groep op haar website. Uhm... whatever! Ik dacht zelf meteen aan de uitspraak Out with a bang. Meegenomen het feit dat dit zo ongeveer hun vierentwintigste afscheidstournee zal worden, leek me dat wel een toepasselijke titel. Maar okee, de oerknal dus...

De hoes ziet er zo uit:

en dit is de tracklist:

Verschillende sites melden al dat dit toch zeker de laatste tour van de Stones zal worden. En dat zou zomaar eens kunnen...
Het is in ieder geval al duidelijk dat de oude rockers tijdens deze tour (die de naam Rolling Stones Onstage zou hebben meegekregen) ook Nederland gaan bezoeken. Meteen werd er massaal gereageerd door de Nederlandse concertbezoeker; of het concert alsjeblieft NIET in Amsterdam Arena gehouden kon worden, vanwege de slechte akoestiek. Ik heb 1 keer een concert in de Arena bijgewoond (van.... jawel, de Rolling Stones) en inderdaad; het geluid is bar slecht. Niet alleen qua geluid maar ook qua sfeer: liever de Kuip!!
Kaarten zijn nog niet te krijgen. Eerst maar even wachten op het album.

The Stones: Vakmannen of Veenlijken?!? Oordeel zelf...

2005-08-23T00:47:00.000+02:00

Fijne vakantie gehad???

Na een lange zomerstop heb ik deze site eindelijk weer nieuw leven ingeblazen: de agenda is weer bijgewerkt en ik heb er zelfs een recensie uit weten te persen. Deze keer van het album Devils & Dust van Bruce Springsteen.
Wil ik meteen even gebruik maken om de wat oudere recensie die daaronder staat opnieuw onder de aandacht te brengen; NorthSouth van de halve hollander Ted Russell Kamp. Ik draai dit album nog regelmatig en blijf het bij iedere keer mooier en mooier vinden.

Uiteraard zal ik de agenda en de recensies blijven verversen. Daarnaast zullen er binnenkort ook wel wat reviews komen van aankomende concerten. Blijf dus regelmatig deze site bekijken!

PS: Ik ben altijd benieuwd wat mensen van deze site vinden dus plaats aub ook eens wat in mijn gastenboek.

2005-07-01T22:11:00.000+02:00

Komkommertijd...

Zoals je ziet is de site de laatste tijd weinig ge-update wegens tijdgebrek. Aangezien we nu de komkommertijd ingaan en ik binnenkort geen dingen meer op de stapel heb, las ik maar even een pauze in.
Dus... prettige vakantie en blijf de site in de gaten houden!

Verwacht:
Onlangs zag ik toevallig een optreden van nederlandse rockabilly diva Sue Moreno & the Flaming Stars. Als ik tijd heb volgt binnenkort een concertrecensie en/of een cdrecensie.

2005-06-10T00:08:00.000+02:00

Music On Payday

Samen op vrijdagmiddag een pintje drinken na een week hard werken.
Een keer per jaar een sfeer creeren waar de ondernemers en hun medewerkers gezamenlijk met de dorpsgemeenschap hun verbondenheid beklinken. Uiteraard met muziek, want muziek verbindt.
Zo ontstond in 2004 Music On Payday als een initiatief van enkele Eerselse ondernemers. Zij zochten en vonden voor deze gelegenheid de samenwerking met de stichting Bibberblues en de Eerselse Horeca.
De eerste editie van Music On Payday was gelijk een daverend succes. Daarom is besloten er een nieuwe traditie van te maken.

Programma 24 juni 2005:

16.00-18.00 uur: The Revolvers

The Revolvers spelen de allerbeste popsongs uit de jaren '60: Beatmuziek van The Beatles, The Kinks, Dave Clark Five; rock-werk van oa Rolling Stones en The Who; Soul-krakers van Marvin Gaye en Otis Redding.
Zowel klassiekers als vele onbekende liedjes worden aan de vergetelheid ontrukt. Pure nostalgie voor de een, lekker loos gaan voor de ander. Een van de muzikanten is de uit Eersel afkomstige en nu in het land furore makende toetsenist Rob Geboers.

18.30-19.15 uur: The Testicles

Een jonge zeer talentvolle band uit Eersel die dit jaar met de Kempensessie verraste met een knallende Blur-set (Britpop) overladen met toeters en (fiets)bellen. Voor deze gelegenheid had de band (4 jongens) zich uitgebreid met een blazersgroep en een meidenkoor.

19.45-20.45 uur: Travelin' Men with the Hilver Horns & the Amazing Citysingers

De rhythm and blues en de sfeer van de jaren 50 herleeft met deze swingende bluesband. De muziek is opzwepend, de teksten zijn rauw en vaak zeer dubbelzinnig. Deze jump en swing blues is om op te dansen, waarbij geen regels zijn: alles kan en mag. Door met name de blazerssectie wordt de sound van de band nog authentieker: scheurende saxen, meeslepende zang, spetterende trompetten, pompende bas, stuwende drums, jump gitaar, boogie piano, rollende mondharmonica en swingende trombone. Muziek om naar te luisteren maar vooral om op te dansen.

21.30-23.00 uur: Sharrie Williams & the Wiseguys

"The Princess of the Rockin' Gospel Blues" wordt ze genoemd in de USA en ook in Europa wordt ze steeds bekender. Sharrie Williams is een diepgelovige vrouw en het wekt dan ook geen verbazing dat haar roots in de gospel liggen. Ze wijdt nu echter al haar talent aan het zingen van blues en jazz, onder meer geinspireerd door grote zangeressen als Koko Taylor, Etta James, Pattie LaBelle en Aretha Franklin. Sharrie heeft persoonlijk de blues beleefd en zingt nu om mensen te inspireren het beste uit hun leven te halen. Ze heeft een adembenemende stem en een geheel eigen stijl. Hierin wordt ze sterk ondersteund door haar band The Wiseguys. Deze bestaat uit de energieke gitarist James Owens, de fuky bassist Marco Franco, de swingende pianist Pietro Taucher en de immer stuwende drummer Stanley Randolph. In de zomer van 2004 kwam haar eerste CD Hard Drivin' Woman uit.
Een optreden van Sharrie Williams & the Wiseguys is een zinderende show. Ze pakt haar publiek volledig in met haar in gospel gedrenkte rhythm&blues, een stem die klinkt als een klok en een wel zeer funky band. Een optreden van deze vocale acrobate is in alle opzichten doorleefd, intens en soulvol. Het laat niemand onberoerd.

Bron: Music On Payday

2005-06-02T09:47:00.000+02:00

Nee!

2005-05-25T00:37:00.000+02:00

Ramblin' Around II

Jullie hebben de aankondiging wel gezien van de cdpresentatie van de Midsouth Ramblers. Nu heb ik op hun website een paar voorproefjes gevonden die je hier kunt beluisteren. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat iedereen naar de cdpresentatie komt en/of een cdtje koopt! De Midsouthramblers zijn ook beschikbaar voor feesten en partijen, kijk op hun website voor meer info.

2005-05-24T00:11:00.000+02:00

Update

Na een welverdiende vakantie heb ik eindelijk deze site weer eens ge-update. De agenda is weer bijgewerkt en ik heb ook 2 nieuwe cd recensies geplaatst, dit keer van Jamie Kindleyside en Ted Russell Kamp.

Zoals je ziet heb ik onder de recensies 'Dank aan Altcountry.nl gezet. Misschien is deze site bij jullie al bekend: Altcountry.nl is er voor liefhebbers van americana en rootsmuziek. Je treft hier aan recensies, nieuws, radio, prijsvragen, interviews, links en een forum.
Via de redacteuren van Altcountry.nl krijg ik cd's thuisgestuurd waar ik recensies over schrijf die vervolgens op Altcountry verschijnen. Best wel cool toch?? Dus kijk op Altcountry.nl voor meer recensies, geschreven door mij of door Bart Ebisch, Hugo Vogel, Wiebren Rijkeboer of Peter Pleijte. Enjoy!

2005-05-13T23:49:00.000+02:00

Ramblin' Around

2005-05-03T01:07:00.000+02:00

Killer News

LEGENDARISCHE JERRY LEE LEWIS WEER NAAR NEDERLAND!

Eerder dit jaar ontving hij een Lifetime Achievement Award (een van de hoogste onderscheidingen die de muziekindustrie kent), deze zomer wordt zijn nieuwe album "The Pilgrim" verwacht waarop hij minimaal twintig tracks lang met in totaal zo'n twintig collegas en vrienden van wereldfaam te horen zal zijn (o.a. Bruce Springsteen, Mick Jagger, Eric Clapton, Neil Young, Kid Rock en B.B. King) en 29 september wordt hij 70.

De 69 jarige rock-'n-roll en country zanger-pianist die midden jaren vijftig doorbrak met miljoenenhits als A Whole Lotta Shakin' Goin' On' en Great Balls Of Fire weer flink in the picture en komt zondag 26 juni a.s. de pannen weer van het dak rocken in het Amsterdamse Paradiso waar hij ruim een jaar geleden de zaal tot het kookpunt bracht met een spetterende show. Dat concert was toen binnen een week uitverkocht.

De voorverkoop van het concert gaat van start op zaterdag 7 mei.

Meer info op THE JERRY LEE LEWIS START PAGE

Dank aan Niek voor de tip!

2005-05-02T23:17:00.000+02:00

Look what they've done to Melanie

Zondag 1 mei: Melanie in 013.

Een dag terug van vakantie en meteen al naar Melanie in concert. Vol van indrukken en jetlag toch een hele geslaagde avond!!

Zoals in Amerika gebruikelijk is was dit een seated concert. De grote zaal van 013 stond tot boven aan de bar vol rijen stoelen. Mijn eerste indruk was dan ook dat het niet echt sfeerverhogend is. Toch, bij dit concert leek het wel gepast.
Melanie kwam een half uur na aanvangtijd op, samen met zoon Beau Jarred. Op het podium niets meer dan 2 microfoons, een stoel voor Beau en een tafeltje met water. Ze begon niet meteen te spelen maar begon met een verhaaltje in de trant van "hi you beautiful people, it's great to be back" etc. Erg lief, maar ik had het beter gevonden als ze zonder intro begon met haar openingsnummer I'm Back In Town. Dat werd meteen ontzettend goed ontvangen door het publiek.

Melanie zong oude hits en nieuwere nummers. Zo kwamen Ruby Tuesday, Look What They've Done To My Song Ma en Beautiful People voorbij. En voor elk nummer vertelde ze een verhaal; zo was ze de dag ervoor op koninginnendag in Amsterdam geweest en vertelde ze vol zelfspot dat ze de spullen had doorzocht die mensen achtergelaten hadden van de rommelmarkt en dat ze nu dozen vol rotzooi had.
Bij Brand New Key vertelde ze dat ze zo graag een protestsong had willen schrijven maar dat haar man (platenbaas) in dit nummer een hit zag en het tempo opvoerde en de coupletten door elkaar haalde, waardoor haar couplet met 'social commentary' niet meer als zodanig werd herkent en dat iedereen haar vanaf toen 'cute' vond. (voor de liefhebbers: het stuk met social commentary was het couplet waarin ze zingt dat ze alles met de fiets doet ipv de auto en dat ze zo ver komt, als meisje zijnde).

Melanie had bij elk nummer een leuke anekdote of wat achtergrondinformatie. Soms duurde het lang voordat het nummer begon. Normaal gesproken vind ik dat zoiets behoorlijk de vaart uit een concert haalt (kijk naar review van DeVille) maar dat was hier anders.
Alles werd gebracht in een gemoedelijke huiskamersfeer, met "moeder" Melanie's geestige intro's. Ze deed veel moeite om het publiek in alles te betrekken (ze liet ons zelfs tweestemmig een refrein meezingen) dus ik vond die lange pauzes wel in het geheel passen.

Melanie met zoon Beau

Zoon Beau (24 jaar!) kreeg voor vier nummers het podium alleen. Hij bleek een ware gitaarvirtuoos en bracht drie zelfgecomponeerde instrumentale stukken in een flamenco-achtige stijl. Een ware kunstenaar, heel knap gedaan, maar niet echt mijn smaak.

Na een korte pauze kwam Melanie terug met weer oude en nieuwe nummers. Ze ging uitvoerig in op verzoekjes van het publiek. Iemand riep een nummer, Melanie riep "Got it!" en zette tot groot vermaak van het publiek meteen in.
Sommige nummers haalden het niet bij de oude versies, zoals de grote hit Lay Down. Ik miste toch het grote gospelkoor wat dit nummer net dat beetje extra geeft. Maar toch mooi om het eens live te horen!

Het moge duidelijk zijn; Melanie is niet meer dat schattige meisje van 20 met haar heldere stemmetje. Haar stem is lager en dieper geworden en niet helemaal zuiver meer. Ik had thuis al een recente akoestische cd van haar dus ik wist wat ik qua stemgeluid kon verwachten, voor sommige mensen zal het misschien een teleurstelling geweest zijn. Ik vind persoonlijk haar stem alleen maar beter geworden, zelfs met die schoonheidsfoutjes. Ze heeft ook het tekstschrijven nog niet verleerd; haar nieuwe nummers klinken allemaal volwassen (logisch) maar ook vol zelfspot. Zo is miss. Safka ooit door de mangel gehaalt door haar toenmalige uitgeefster vanwege haar leeftijd waarna ze het nummer I Tried To Die Young schreef, omdat ze dan misschien de sterrenstatus had gekregen die collega's als Janis Joplin en Jim Morrisson ten deel vielen. Ook het nummer Old Bitch Warrior gaat daarover (hoewel Melanie benadrukte dat het niet over haarzelf gaat. Sure!!).

Het is duidelijk dat deze Melanie een ander persoon is dan in de '60's. Zowel qua uiterlijk als qua stemgeluid. Ze lijkt gelukkig; ze is grappig, lijkt goed in haar vel te zitten, is voor zover ik kan ontdekken nog steeds met dezelfde man getrouwd waarbij ze drie kinderen heeft die allemaal in de muziek zitten en regelmatig met haar optreden. Oudste dochter Leilah vond ik persoonlijk niet zo interessant, de jongste van het gezin Beau heb ik al beschreven maar de middelste, dochter Jeordie, heeft ook veel talent! Ik vond op internet Jeordie's homepage met daarop de mp3 van het nummer Breathe It All In. Echt zeer de moeite waard, hoop deze dame ooit eens live te mogen zien! Klik hier om het nummer te beluisteren of klik op de foto hieronder.

dochter Jeordie

2005-04-16T01:16:00.000+02:00

Ben zo terug...

Sorry trouwe lezers; ik ben er effe niet!! A.s. maandag ga ik voor 12 dagen op vakantie naar Las Vegas. Ik weet niet of 't gaat lukken maar probeer daar wel een weblog bij te houden.
Dus check af en toe voor nieuwe berichtjes op Viva Las Vegas of klik op de foto:

Tot 30 april!

2005-04-14T23:36:00.000+02:00

Deville doet 't weer

Woensdag 8 april: Willy Deville in 013.

Voorprogramma, ene meneer Lukeman of zoiets, vond ik behoorlijk saai. Een Ier die erg trage folk speelde en die zelfs covers van Brel en the Doors slaapverwekkend liet klinken. Op naar het betere werk!

De volledige band was van de partij: Freddy Koella (gitaar, viool, mandoline), Boris Kinberg (percussie), David Keyes op bas, Kenny Margolis (toetsen, accordeon) en niet te vergeten de zusjes Dorene en Yadonna Wise.
DeVille stelt kennelijk hoge eisen aan zijn muzikanten, want iedereen die de DeVille-band ooit gezien heeft zal het met me eens zijn: het zijn stuk voor stuk topmuzikanten. De band lijkt ontspannen (maar is ongetwijfeld supergeconcentreerd) en spelen met schijnbare nonchalance hun nummers. Ondanks de soms onvoorspelbare grillen van Deville speelden ze een superstrakke set.

Dorene & Yadonna Wise

En dan Dorene en Yadonna!! Ik weet niet waar Willy zijn achtergrondzangeressen vandaan heeft. Tijdens het concert beweerde hij dat hij de zusjes al kende toen het nog meisjes van 15 en 13 jaar oud waren. Misschien is dit waar, misschien moeten we dat met een flinke korrel zout nemen.
Hoe dan ook; ze zijn wat mij betreft een onmisbare factor in een DeVille concert. Hoewel hun bijdrage zich meestal beperkt tot enkele goedgeplaatste Oeh's en Aah's zingen ze vol overgave, perfect zuiver met een prachtig timbre wat alleen negerinnen hebben. Af en toe hebben ze (afwisselend) een zanglijntje waarin ze kunnen laten zien wat ze in huis hebben, en dat smaakt echt naar meer. Ik ben dan ook zeer benieuwd of deze dames ook solo-albums hebben gemaakt...!

De opkomst van Willy was als vanouds; na een intro van de band kwam hij op in zwart pak (froezelbloes met lange jas) en een wandelstok met zilveren knop. Erg dandy, zoals het hoort.
Het eerste nummer was ook meteen het eerste nummer van de laatste cd Crow Jane Alley: Chieva. Al vlug daarna volgde Come A Little Bit Closer wat erg goed ontvangen werd door het publiek. Het is weliswaar een cover, maar wel eentje die iedereen kent en het nummer lijkt hem op het lijf geschreven. Hele goeie uitvoering en een echte sfeermaker, maar misschien hadden ze het beter tot wat later op de avond kunnen bewaren. Hoe dan ook... de sfeer zat er vanaf dat moment goed in.

De volgorde weet ik niet precies meer, maar er kwamen meer nummers van het nieuwe album voorbij, waaronder Downsite of Town, het countrynummer (Don't Have A) Change Of Heart en de Muddy Waters cover ("My hero" zoals Willy hem zelf noemde) Muddy Waters Rose Out Of The Mississippi Mud, waarbij DeVille zelf de gitaarsolo's voor zijn rekening nam. En niet onverdienstelijk, petje af! Ook de vreselijke Brian Ferry cover Slave To Love kwam voorbij, maar die hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten.

Tussendoor, en vooral tegen het einde van het concert, werden ook de oude vertrouwde DeVille-hits gespeeld. Zo hoorden we Just Your Friends, een andere versie van Cadillac Walk en Demaisiado Corazon voorbij komen, en zelfs Spanish Stroll en in de toegift Hey Joe. Deze laatste twee had ik niet verwacht aangezien ik ergens in een interview las dat DeVille deze nummers liever niet meer live wil spelen: "In my greatest hits I don't get to sing, I just talk and mumble, like in Spanish Stroll and Hey Joe". Maar mooi om ze nog eens te horen!!

Hoewel het de band en ook het geluid (ode aan 013!) perfect waren, kan ik toch niet zeggen dat dit Deville in topvorm was. Zijn stem klinkt als vanouds; mooi donker en vol. Eigenlijk klinkt hij hetzelfde als op cd, wat op zich ook een hele prestatie is. Hij wekte af en toe de indruk dat hij onder invloed van wat dan ook was, maar dat hoorde je niet terug in zijn mondharmonica- en gitaarspel en al helemaal niet in zijn zang.

Helaas waren er ook enkele storende factoren die sommige mensen op de zenuwen begint te werken.
Zo is er de roadie (ik weet zijn naam niet) die de lach aan zijn kont heeft hangen en al jaaaaaaren met een slaafse houding opkomt om mister DeVille zijn gitaren aan te geven en zijn bladzijde om te slaan. Dit gaat meestal gepaard met snerende opmerkingen van Willy (afgelopen woensdag was Willy opvallend tolerant en mild!). Het is duidelijk dat dit een act is en ik vind dit meestal wel grappig. Toch wordt het een uit de hand gelopen gimmick die de overhand dreigt te krijgen tijdens zijn show.

Zo ook het aan- en afkondigen van de nummers. Met Willy DeVille ben je meestal verzekerd van een paar grappige verhaaltjes en opmerkingen tussendoor en meestal kan ik dat wel waarderen. Toch wekte het bij dit concert bij mij vooral ergernis. Hij ging uitvoerig in op opmerkingen van enkele irritante schreeuwerds en nam uitgebreid sigaretten en joints aan. Daardoor duurde het allemaal veel te lang tussen de nummers door, wat de vaart van het concert er behoorlijk uithaalde.
Daar kwam bij dat veel van wat Willy zei slechts een onduidelijk gemompel was zodat het niemand duidelijk was of hij het tegen zijn band of tegen het publiek had, waardoor de soms afwachtende houding van het publiek en de figuurlijke afstand tussen DeVille en zijn toeschouwers alleen maar groter werd.

Desondanks: Aanrader! Prachtig concert.
Zijn karakteristieke stemgeluid, zijn kenmerkende texmex/Louisiana/blues/country-mix van nummers en zijn professionele band met prachtige achtergrondzang maken het allemaal de moeite waard. Op een spetterende show met een dans- en showorkest hoef je niet te rekenen, op een muzikaal en vocaal gezien hoogstaand optreden wel.

Dus, wie nog wil:

Op vrijdag 15 juli geeft Willy Deville een uniek openluchtconcert in Natuurtheater De Kersouwe in Heeswijk Dinther. Voor meer informatie: kijk hier.

2005-04-14T00:36:00.000+02:00

Kempensessies Reloaded

Dit nieuwtje ontving ik van Peter Vosters (The Boss voor intimi) in mijn mailbox. Ik zou er zelf graag bij zijn maar helaas ben ik dan op vakantie... verschil moet er wezen nietwaar??
Dus voor iedereen die de Kempensessies heeft gemist: enjoy!

2005-04-07T23:29:00.000+02:00

Impossible Dream

Nog meer tournews: Miss Patty Griffin heeft ook besloten om ons landje te bezoeken. En dat vlak voor the Boss, alleen pakt mrs. Griffin het kleiner aan; zij speelt in de kleine zaal van Paradiso en wel op zaterdag 18 juni.
Hoop dat de euro's het toelaten om allebei de concerten te bezoeken! Hieronder een cadeautje van haar nieuwe album Impossible Dream: een video van de single Love Throw a Line. Klik op de afbeelding om de clip te starten.

Bron: Altcountry.nl

PS: Voor audioclips van Patty's nieuwe en oudere albums; kijk eens hier.

2005-04-06T23:06:00.000+02:00

News from the Boss part IV

Voor de mensen die geen liefhebber zijn van the Boss; Sorry voor de overdosis Bossnews. Voor de fans: goed nieuws en slecht nieuws.
Goede nieuws: Bruce komt naar Nederland!!
Slechte nieuws: Hij komt maar 1 dag en er zijn alleen zitplaatsen beschikbaar. Hij komt in Ahoy, Rotterdam, en wel op 19 juni. Voorverkoop start 16 april a.s. op de grotere postkantoren. Kijk hier voor meer informatie.

2005-04-01T00:10:00.000+02:00

Update

Ja hoor, dat heb ik weer... Ik dacht een heuse 'scoop' te hebben met het nieuwe nummer van mr. Springsteen, hoor ik dat vandaag 5x langskomen op de Nederlandse radio. Als het nu al gedraaid wordt dan zal de cd hier ook wel gauw verschijnen denk ik.

Maar genoeg daarover. Hieronder een verslagje dat ik vond in Vara TV Magazine van volgende week:

Terug naar Americana

Slobberbone

Lucinda Williams

Ryan Adams

Heartlands

Roots

Down from the mountain

NPS

Roots and Beyond

Howlin' Wolf

Howard Sumlin

Blue Highway festival

Dus maandelijks op 4FM, donderdagavond van 22.30 tot 00.00 uur. Enjoy!

2005-03-29T23:32:00.000+02:00

News from the Boss part III

Sorry. Op 't gevaar af om een ware Springsteen overkill te veroorzaken, moet ik toch echt nog even iets kwijt over het nieuwe album.
Deze keer geen hoesfoto, maar een echt nieuwtje; je kunt hier voor de aller- aller- allereerste keer het titelnummer van het nog uit te komen album Devils & Dust beluisteren!

Ik had al ergens gelezen dat deze plaat in de lijn zou liggen van The Goast of Tom Joad, wat een kale, donkere, americana-achtige stijl zou betekenen. Als ik dit nummer hoor klopt dat helemaal. Smaakt zeker naar meer!

Een dingetje wat me wel is opgevallen meteen toen ik het de eerste keer hoorde; je kunt er bijna compleet het nummer Blood Brothers (wat ooit als nieuwe bonus op een Greatest Hits album gezet is)doorheen fluiten. Ik wil the Boss niet beschuldigen van gebrek aan inspiratie hoor, maar...
De stem en muziek in Blood Brothers is lichter, vrolijker, melodieuzer dan het wat zwaarder en donker klinkende Devils & Dust maar de (tekst-)opbouw van het nummer, de langzaamaan zwaardere aanzet van andere instrumenten en duidelijk de melodie... Misschien ligt het aan mij, maar ik hoor Blood Brothers er dwars doorheen.

Voor jullie eigen vergelijkend warenonderzoek:

hier

America Online Music

Devils & Dust

hier

Blood Brothers

Voor mensen die er andere ideeen over hebben; laat het alsjeblieft even weten in mijn gastenboek.
En nu ik het daar toch over heb, dank ik meteen even de leden van Bosstime voor de leuke berichtjes in mijn gastenboek. Bedankt, jullie waren geweldig!

2005-03-29T01:02:00.000+02:00

Tribute to the Band

Op een tweede paasdag met de voortkabbelende meerstemmige muziek van The Band, een betere tweede zondag kun je je bijna niet voorstellen in Riks Cafe in Bergeijk.

Roel Spanjers

Toch... de set door gerenomeerde muzikanten zoals o.a. Roel Spanjers (o.a. the Sunset Travelers, JW Roy, One Night Band) en Eric van Dijsseldonk (Smalltown Romeos, The Wachtman) kan niet meer dan voor twijfelachtig doorgaan.

Ondanks de goed gebrachte nummers kwam na een liedje of 3, 4 de klad erin, ook in het geluid. De banjo van mr. van Dijsseldonk stond erg zacht, wat het normaal zo volle geluid niet ten goede kwam. Daarnaast stond de accordeon- en toetsen-partij van dhr. Spanjers nogal hard, wat de zuivere maar zachte stem van v. Dijsseldonk niet kon overschreeuwen.

Eric van Dijsseldonk

Voor de leek misschien een beetje veel van hetzelfde, voor de liefhebber een goeie gevarieerde set met erg goede muzikanten. Mooie nummers, maar helaas niet van de topkwaliteit die je van deze top-muzikanten verwacht. Veel te lange intro's, veel te lange uitro's, veel te veel gelul tussendoor (niet met het publiek, maar vooral met elkaar) en veel te veel ge-"test...test...1,2,3...test..." voor het geluid tussen de sets door. Dat kan en mag tijdens een set niet gebeuren, zeker niet als men een geluidsman bij heeft en voor het optreden lang genoeg de tijd heeft gehad om te soundchecken.

Hoe dan ook; de prettig in het gehoor liggende nummers klonken als vanouds; de 3-stemmige zang klinkt alsof het als een extra laag op de toch al voortreffelijke muziek ligt. Ondanks dat de vele onderbrekingen de vaart eruit haalden, probeerden ze de sfeer erin te houden door de wisselingen van zang, gitaar, banjo, accordeon etc.
Maar toch... een tegenvaller. Goeie muzikanten, goeie zang, goeie nummers, goeie arrangementen...
Maar soms klopt ondanks alle juisten ingredienten het uiteindelijke resultaat niet helemaal. Jammer!
Leuk hoor, maar nee... helaas. Niet ongeschonden door de Honeydoll-jury gekomen... Volgende keer beter!

2005-03-27T23:02:00.000+02:00

Kempensessies 2005

Allereerst; complimenten voor de organisatie. Ondanks een overweldigend aantal bezoekers weet de organisatie alles in de juiste banen te leiden. Door het publiek over 2 podia te verdelen is het nergens ergelijk druk en kun je overal op een prettige manier de bands zien en een pilsje drinken (bijna geen wachtrijen, hoe doen ze dat toch?!?!).
Eigenlijk kent dit festival maar 1 probleem; je komt zo'n gigantisch aantal (oude) bekenden tegen dat je maar nauwelijks aan de muziek toe komt. Jammer, maar hieronder toch een paar bands die er voor mij uitspringen:

Friettent Bierwater Survival (17.00 uur, tent):
Goeie, strakke set van Creedence Clearwater Revival. Ze hadden een paar aanloopprobleempjes (zo verscheen de bassist niet tot 3 minuten voor ze op moesten) maar van de stress was niks te merken. Ze beschreven gitarist Raymond Goossens als "de meester van het kleinere pielwerk op gitaar", en dat klopt precies. Drummer Maarten Dierks bleef scheutig met drumstokken gooien. De zang was prima tijdens bekende nummers van CCR, zoals Suzy Q en Proud Mary, al vond ik tijdens sommige nummers de stem iets te schel en te fel klinken, op sommige momenten zelfs zo schril als een ijle ACDC-schreeuwerd. Jammer, want we hebben allemaal gehoord dat hij wel beter kan. Desondanks een prettig in 't gehoor liggende set die de sfeer positief bepaalde.

Buckshot (18.10 uur, tent):
We kennen deze band waarschijnlijk allemaal als zijnde het eeuwen-oude voorprogramma van Sequoyua, waar iedereen altijd maar bier weg staat te kantelen totdat de Grote Bergeijkenaren op 't podium verschijnen, maar ze bewezen deze zondagavond dat ze echt wel wat meer in hun mars hebben als dat ik altijd van ze verwacht had.
De aankondiging "Tien jarig jubileum Buckshot: Covers" is ietwat lachwekkend, omdat deze band nagenoeg altijd alleen maar covers ten gehore heeft gebracht. En als extraatje 10 jaar na hun eerste Kempensessie-sessie: Covers. Goh, verrassend!
Neemt niet weg dat deze min of meer onbekende band een indrukwekkende staat van dienst heeft gehad. Getourd met o.a. Rowen Heze, Band Zonder Banaan, Normaal en The Scene en zelfs Living Colour en met en zonder SQY optredens heeft gehad in Engeland.
Allemaal meer dan logisch. Om ze nu eens als zelfstandige band te zien i.p.v. "voorprogramma van-" was verrassend en helder; helemaal top. Met covers van The Who ("de Wie?"), Led Zeppelin, ZZ-Top, Deep Purple, Kiss en Thin Lizzy speelden ze de tent plat. Ik was erg onder de indruk van de strakke drum- en bas partijen. En hoewel ik ze eerder heb zien spelen (maar toendertijd niet erg onder de indruk was...) goeie zang! Chappeau!
Daarnaast ook mijn waardering voor de geestige aan- en afkondigingen van de gespeelde covers, door zanger Giel van der Heiden. De aankondiging van de volgende band is ook even het benoemen waard: na Buckshot kwam "Dennis Huppelkaai en zun spring-stintjes" aan de beurt. Leest u verder over de volgende set van Bruce Springsteen...

Boss Time (19.30 uur, tent):
In een woord: BRILJANT!
Zoals bij vaste lezers waarschijnlijk wel bekend ben ik een grote Springsteenfan en was dan ook zeer benieuwd wat deze E-streetmuzikanten zouden brengen. Het is niet makkelijk om het "Springsteen-geluid" te evenaren. Niet alleen qua zang (da's bijna niet te doen) maar ook zeker qua muziek; maar deze band kwam zeker een heel eind in de buurt! Ze waren helemaal compleet: Een bijna-look-alike-Bruce die niet zozeer qua stemgeluid maar wel qua uitstraling in de buurt kwam (zelfs het handje ging gestrekt in de lucht tijdens Thunder Road). Deze meneer speelde af en toe ook een gitaarpartijtje mee, precies zoals het origineel.
Wat de set zo goed maakte was niet alleen de zang (goed!) als ook de band die deze voor mij onbekende zanger achter zich had; 2 toetsenisten: 1 vrouw en 1 man (wat de achtergrondzang wel zo compleet maakte; voor mensen die normaal gesproken Miss Patty Scialfa kunnen missen als kiespijn was nu deze zangeres onmisbaar) en met name wil ik het spel prijzen van Clarence "Big Man" Clemons, die de band compleet maakte. Ze brachten naast de bekende Thunder Road, Dancing in de Dark, the Rising ook minder bekende nummers als Youngstown, het rockende Out In The Streets en het overweldigende Light of Day. Waar ik me enorm op verheugd had kwam helaas niet; het wel aangekondigde maar niet gespeelde Ramrod.
Ik weet helaas niets over deze band (of gelegenheidsmuzikanten??) maar wil heeeeeeeeel graag weten; wanneer spelen jullie weer? Laat het me weten! Volgende keer wel Ramrod?? In ieder geval; applaus! Goeie strakke set, hopenlijk tot ooit!

2005-03-20T23:48:00.000+01:00

News from the Boss part II

Ik melde het al eerder, maar nu heb ik er ook een plaatje bij: De nieuwe cd van Bruce Springsteen gaat Devils & Dust heten en dit is de hoes:

De tracklist is te zien op zijn website.
Het is nog niet bekend wanneer het album in Nederland uit gaat komen. In Amerika komt de cd op 26 april als DualDisc uit; aan de ene kant van het schijfje het album op cd, aan de andere kant dvd bonus materiaal.

En dat is meer dan alleen maar wat promotie-plaatjes; op de dvd komt, behalve nog een keer het volledige album maar dan in 5.1 dolby digital, het eerste livemateriaal van Devils & Dust-nummers Devils & Dust, Long Time Comin', Reno, All I'm Thinkin' About en Matamoras Banks, allemaal met een persoonlijke introductie van mr. Springsteen zelf. De nummers zijn opgenomen in New Jersey begin 2005.

Helaas voor alle Europese fans komt deze speciale versie alleen in Amerika uit. Wij zullen 't waarschijnlijk met het gewone album moeten doen. Of eigenlijk moet ik zeggen; jullie.
Want laat ik die 26e april nou net in Las Vegas zijn!!
Hier lijkt me een hartgrondig "SLIEP UIT" wel op z'n plaats...

2005-03-15T00:08:00.000+01:00

Update

Alweer veeeeeeeels te lang geleden, daarom hiernaast een nieuwe recensie. Dit keer van het nieuwe (wat heet... 2003!) album van Wanda Jackson.
Ik had dit album al bijna een jaar in mijn bezit maar had er alleen nog maar fragmenten van gehoord. Dit keer helemaal geanalyseerd en zowaar tot een recensie gekomen.
Voor de liefhebbers: Miss Jackson speelt binnenkort ook in Nederland! En wel op zondag 15 mei in de Nijmeegse culturele vereniging Diogenes.

(Even ter vergelijking: op de foto hiernaast is mevrouw Jackson rond de 70. Wat een verschil met de foto hieronder!)

2005-03-10T10:03:00.000+01:00

Hieperdepiep!

Ik was het zelf bijna vergeten, maar... deze site bestaat 1 jaar!!!. Uw felicitaties, vragen, suggesties, tips en adviezen kunt u kwijt in mijn gastenboek of naar mij mailen.
PS: Voor donaties en financiele bijdragen kunt u ook mailen, dan stuur ik u z.s.m. mijn persoonlijke gegevens...

2005-03-09T21:03:00.000+01:00

Kempensessie 2005

Het programma van de Kempensessie 2005 is bekend! Ik heb het vorig jaar al een keer uitgelegd, maar nog een keer voor de mensen die niet uit de kempen komen:
De Kempensessie vinden ieder jaar eerste paasdag plaats in Steensel en is inmiddels uitgegroeid tot een drukbezocht festival met een binnenpodium en een groot podium in een tent (de zogeheten McStinsel-tent).
De format is eenvoudig: steeds schrijven diverse bands, gelegenheidsbandjes en amateurmuzikanten zich in om een set te spelen in een bepaald genre of om nummers te coveren van een bepaalde artiest of band. Dit leidt ieder jaar weer tot verrassende optredens. Dat vermaak niet altijd gelijk staat aan kwaliteit (en andersom) is bij de vaste bezoekers inmiddels bekend.

Vanwege het grote aantal aanmeldingen (veel bands worden uitgeloot!) heeft de organisatie dit jaar besloten om de zaterdagavond, 26 maart dus, ook bands te laten spelen. Dit zullen voornamelijk beginnende jonge bandjes zijn.

Het zondagprogramma ziet er veelbelovend uit, met o.a. een Springsteen set (Bosstime), een Deep Purple set (Peep Turtle) en een Creedence Clearwater Revival set (onder de naam Friettent Bierwaterval). Kijk op de Kempensessie website voor het hele programma.

2005-03-09T00:32:00.000+01:00

Killernews!

Jerry Lee Lewis geeft weer een teken van leven. The Killer komt met een nieuw album vol duetten met bekende artiesten. En die namen lijken zeker de moeite waard!! Zo werkten er onder andere mee:

... en nog vele anderen. Indrukwekkende lijst, of niet? Op de Nederlandse Jerry Lee site staan ook een aantal trackstitels die op het nieuwe album zullen verschijnen. Toch zullen we nog even geduld moeten hebben, want de cd wordt rond mei/juni verwacht.

Dank aan Niek voor de tip!

2005-03-07T22:12:00.000+01:00

Whatever happend to... part II

Een tijdje terug startte ik een nieuwe rubriek op deze site. Vorige keer was Chi Coltrane aan de beurt. (kijk hier voor dat verhaal).
Hoewel er miljoenen artiesten na enkele hits in de vergetelheid zijn geraakt, was het toch moeilijk om een persoon te vinden waar daadwerkelijk iets over te zeggen valt.

Deze keer: Erma Franklin. De zus van, inderdaad. Ze zal waarschijnlijk altijd overschaduwd worden door de grote successen van grote zus Aretha. Wat jammer is, want ze heeft altijd hard aan de weg getimmerd om zelf een carriere op te bouwen.
Haar grootste verdienste is de gospelhit Piece Of My Heart (fragment van Erma), wat later met veel vocaal en gitaargeweld gecoverd werd door Janis Joplin (fragment van Janis), die er een grotere hit mee had dan mevrouw Franklin zelf. Luister naar de framenten en oordeel zelf. Hoewel ik een groot liefhebber van Janis Joplin ben, kan ik de originele versie van Erma Franklin toch meer waarderen. Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk...

Haar carriere in vogelvlucht:
Erma Franklin (1939) zong als kind al met zussen Aretha en Carolyn in haar vaders kerkkoor. Op initiatief van een paar zangers die later de Four Tops zouden vormen, startte ze op veertienjarige leeftijd het zangroepje the Cleo-Patrettes.
Later ontmoette ze de toen nog jonge Berry Gordy (de grondlegger van het Motownlabel). Daar vloeide de hit All I Could Do Was Cry uit voort.
Ze zong nog even met haar zussen onder de naam The Franklin Sisters maar al gauw ging zus Aretha solo.
Erma ging in 1967 aan de slag met producer/songwriter Bert Burns. De hit Piece Of My Heart was een feit, maar voordat ze goed en wel met een album konden beginnen overleed Burns aan een hartaanval. In '69 bracht ze nog een soulalbum uit genaamd Soul Sister, maar door weinig medewerking van haar platenlabel zat ze haar contract uit, verhuisde terug naar Detroit om bij een p.r. bedrijf te gaan werken.
In de jaren '80 zong ze af en toe als achtergrondzangeres bij zus Aretha en eind jaren '90 heeft Erma nog kort door Europa getourd. Dit omdat haar nummer Piece Of My Heart in Europa opnieuw een hit werd nadat het gebruikt werd in een spijkerbroekenreclame.
In september 2002 overleed ze aan kanker.

Erma Franklin in 2000

2005-03-06T21:51:00.000+01:00

Tussen de schuifdeuren

Ik weet niet hoe lang het al bestaat, maar voor mij is het een nieuw concept: Live In Your Livingroom. Het idee is simpel; op een zomdagavond spelen drie artiesten in de intieme sfeer van een huiskamer een paar korte sets. Tussen de sets door is er tijd voor een praatje, een hapje en een drankje.
Je kunt op de website het programma bekijken en je eventueel opgeven als bezoeker (omdat er altijd maar een beperkt aantal plaatsen per concert is). Daarnaast kun je je ook opgeven als host (je huiskamer ter beschikking stellen) of als artiest.

Deze organisatie is actief in de steden Haarlem, Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Utrecht, Den Bosch, Tilburg en Groningen.

Het programma is gevarieerd; bij iedere huiskameravond spelen 3 artiesten van een uiteenlopend genre, maar altijd een akoestische set.
Het programma van april liegt er niet om (klik hier voor de agenda).
Leuk en origineel initiatief!

2005-02-19T17:37:00.000+01:00

Mercy Now

Veel bekende alt.country arstiesten zwaaien in de maand april af naar Nederland, zo ook Mary Gauthier. Om haar nieuwe plaat Mercy Now te promoten treedt ze op de volgende plaatsen op:

Dank aan Niek voor de tip!

Klik op het nummer om een fragmenten te horen van het nieuwe album:

Falling Out Of Love

Mercy Now

Wheel Inside The Wheel

I Drink

Just Say She's A Rhymer

It Ain't The Wind, It's The Rain

2005-02-18T00:07:00.000+01:00

Origineel!

Vandaag hoorde ik op 3fm tijdens het programma Arbeidsvitaminen een van de grappigste covers ooit.
Het origineel kennen we allemaal: Walk This Way van Aerosmith in samenwerking met de oldschool hiphopformatie Run DMC.

Maar deze versie was erg geestig. De cover werd gespeeld door de band Hayseed Dixie en heeft het metal/hiphop geluid van dit nummer omgezet tot een geestig tokkelend country/dixie/rockabilly-achtig deuntje. En guess what?? Het klinkt hartstikke goed! Grappig, omdat je het origineel kent en deze versie zo totaal anders klinkt, en omdat je van het droge hillbilly-accent en het vooruitkabbelende getokkel gewoon gaat glimlachen. Knap gedaan!
Later ontdekte ik dat deze band eigenlijk alleen maar covers speelt en de meest uiteenlopende nummers op dezelfde manier speelt. Zo hebben ze een Tribute to Kiss en een Tribute to AC/DC album gemaakt.

Hier kun je het hele radioprogramma van afgelopen donderdag terugluisteren. Wil je skippen naar het nummer, scroll de schuif tot er in de tijdbalk 02.06.38 staat, dan begint het nummer ongeveer. Erachteraan komt een geestig telefonisch interview met de zanger Rory Scott.

Ook heb ik hier een live-versie van het nummer kunnen vinden maar dat is niet zo grappig dan de versie op 3fm.

Voor de mensen die ze nog live willen zien; ze touren op dit moment door Europa. Sterker nog, ze zijn op dit moment in Nederland! Je kunt ze vrijdag de 18e nog zien in Ekko in Utrecht, zaterdag in Rotown in Rotterdam en zondag in TomTom in Heythuijsen.

Mijn excuses voor deze late aankondiging; ik heb ze net ontdekt!

2005-02-16T23:39:00.000+01:00

News from the Boss

News from New Jersey: Bruce Springsteen heeft er een nieuwe plaat uit weten te persen!

De cd gaat Devils & Dust heten en bevat 12 gloednieuwe nummers. Hij komt in Amerika op 26 april uit. Het is nog niet duidelijk wanneer deze plaat in Nederland uit gaat komen.
Het is mij ook niet helemaal duidelijk of de plaat in samenwerking met The E-street Band tot stand is gekomen, maar ik kan het nergens terugvinden. Dus waarschijnlijk moeten we het zonder Little Steve van Zandt en Clarence "Big Man" Clemons moeten stellen.
Bruce gaat ook weer touren om z'n nieuwe plaat te promoten (waarschijnlijk dus zonder E-street... jammer!). Ik denk dat de kans groot is dat mr. Springsteen eind 2005 of in 2006 een bezoekje aan Nederland zal brengen....fingers crossed!

Hieronder de titels van de tracks van het nieuwe album:

2005-02-13T16:24:00.000+01:00

De eerste bands zijn bekend!

Zoals alle andere festivals maakt ook het Moulin Blues Festival in Ospel steeds meer namen van de line up bekend.
Op 6 en 7 mei zal het tot ver buiten de weilanden van Ospel dampen van de blues met de volgende bands:

Ziet er goed uit toch? De komende tijd worden er nog meer namen bekend gemaakt, dus hou de website in de gaten.
De organisatie van het Belgium Rhythm 'n Blues Festival in Peer doet het op z'n gemak, de data (15, 16 en 17 juli) staan al vast, maar er zijn nog geen bandnamen bekend gemaakt. We wachten af.

2005-02-03T00:56:00.000+01:00

Dayton News!

Ik bekeek toevallig de touragenda op de website van Jesse Dayton en viel me een gat in zijn agenda op: van 21 april tot 4 juni is mr. Dayton not available. Althans; in de USA. Want na wat grondig speurwerk werd mijn blije vermoeden bevestigd: Dayton komt naar Nederland!!
Hieronder de data die ik heb kunnen vinden.

29 april: Sportpark Middenmeer, Amsterdam
1 mei: Patronaat, Haarlem
2 mei: Cafe Sport, Delft
4 mei: Waterfront, Rotterdam
5 mei: private party, Edam
6 mei: Porgy en Bess, Terneuzen
7 mei: Oosterpoort, Groningen
7 mei: Handelsbeurs, Gent (Belgie)

Ik hoop dat dit een voorlopig programma is en dat er nog wat data bijkomen. Maar het is ook goed mogelijk dat dit alle concerten zijn in Nederland. Ik verwacht namelijk dat hij ook naar Frankrijk en Spanje zal gaan, omdat hij daar ook een grote vaste fan-base heeft opgebouwd.
Hoe dan ook: de shows van Jesse Dayton zijn zeker een lange autorit waard. Altijd. Kijk maar naar de videoclip van Kissin' Abeliene Goodbye, opgenomen op het Belgium Rhythym & Blues Festival in Peer, juli 2002. (Klik op de foto om de clip te bekijken).

2005-02-02T00:28:00.000+01:00

Elastiekmuziek

Het leuke straattheater- en muziekfestival Elastiek Muziek in Hilvarenbeek, dat dit jaar op 13, 14, 15 en 16 mei plaatsvind, heeft enkele namen bekend gemaakt. Dit jaar weinig verrassend maar daarom niet minder de moeite waard:

The Sheer (NL)
Supersonic (NL)
Xander de Buisonje(NL)
Beef (NL)
Ali B. (NL)
Pater Moeskroen (NL)
Wickeda (BGR)
Stevo's Teen (F)
RoyAkkers (JW Roy en Gerard van Maasakkers)(NL)
Flaco Jimenez (USA)
Wealthy Beggar (NL)

Meer namen volgen binnenkort, dus hou de site van Elastiek Muziek in de gaten. Het festival is in het centrum van Hilvarenbeek en de toegang is gratis. Buiten verschillende podia met muziek en theater zijn er ook kraampjes met o.a. (tweedehands) platen en andere prullaria.
Reden genoeg dus om in mei naar Hilvarenbeek af te reizen!

2005-02-01T00:15:00.000+01:00

Brabants Trots

JW Roy start donderdag na carnaval met de opnamen van een nieuwe cd. Het wordt een Brabantstalige plaat, meldt hij. De overstap is mede ingegeven door zijn samenwerking met collega Gerard van Maasakkers.
Roy heeft een aantal liedjes geschreven en neem ook de met Van Maasakkers geschreven liedjes As ge ooit en Niemand in de stad opnieuw op. De opnamen vinden plaats in de huiskamer bij Ruud van den Boogaard, "omdat de songs zo dichtbij zijn moet het ook organisch en dichtbij/huiselijk klinken."

Ruud van den Boogaard gaat spelen en zingen en zo ook rest van de band: Gabriel Peeters, Harmen de Bresser, Mike Roelofs, Roel Spanjers en mogelijk nog enkele gasten, onder wie Van Maasakkers. Gabriel Peeters gaat de plaat produceren en Monkeyman/Kees Spruit wordt weer platenmaatschappij, zoals vroeger.
De singer-songwriter verwacht dat er in april een single komt. En in september start hij een kleine theatertour, te beginnen in Frits Philips op 15-9-05 met Engelstalige en Brabantse liedjes.

Bron: Altcountry.nl

2005-01-31T00:02:00.000+01:00

The Jackson files part I

Zoals waarschijnlijk niemand ontgaan is; vandaag was de dag van Het Begin van Het Proces Van De Eeuw. Of, voor de mensen onder ons die minder vatbaar zijn voor massahysterie: het proces tegen Michael Jackson, die van seksueel misbruik van een minderjarige beschuldigd wordt.
Er is al veel te veel over gezegd en geschreven en iedereen is in de ban van Het Proces (for example; er zijn 400 Amerikaanse journalisten in Irak en 1000 Amerikaanse journalisten in Santa Marina (Californie), waar het Jackson-proces plaatsvind, belachelijk toch?!?).

Ik wou er ook niet teveel woorden aan vuil maken, maar in het kader van de Lookalikes fotocompilaties die ik een paar weken geleden gemaakt heb, kwam ik op internet een hele leuke tegen. Actrice Joan Crawford (bekend in films uit jaren '30, 40, 50) en the King Of Pop.
Kijk en huiverrrrrr.....

2005-01-29T15:09:00.000+01:00

Celebration!!

Ik wilde het niet onopgemerkt voorbij laten gaan, deze site heeft het bezoekersaantal bereikt van over de...

2000

Hiep hoi!

2005-01-28T00:51:00.000+01:00

Whatever happend to...

Een nieuwe rubriek op deze site: de Whatever happend to....
Deze week; Chi Coltrane.

Chi (spreek uit 'Shy'), geboren in Wisconsin uit een gezin van 7 kinderen, werd al vroeg tot de muziek aangetrokken maar kwam niet uit een muzikaal nest. Sterker nog; haar ouders waren het niet eens met Chi's muzikale voorkeur van rock 'n roll, blues, soul en gospel. Toch kon mrs. Coltrane als kind al 8 instrumenten bespelen, waaronder haar favoriet en latere hitmachine de piano.
Ze begon in bluesclubs in Chicago op te treden. Na een tijdje werd ze bekender in de club-scene en in 1971 vertegenwoordigde ze Amerika op het International Rock Festival in Rio de Janeiro.

In 1972 werd de debuutplaat genaamd Chi Coltrane uitgebracht. Hierop staan haar meest bekende nummers. Haar repertoire bestaat het meest uit rocknummers met flinke gospelinvloeden. Een van haar grootste hits had ze met haar 1e single van haar 1e album: Thunder And Lightning.
Klik hier voor een fragment (even opslaan; het fragment opent zich vanzelf in Windows Media Player).

Na een aantal platen met grote en kleinere hits ging het langzamerhand bergafwaarts met miss Coltrane. Begin jaren tachtig ging het haar nog voor de wind met een nieuw platenlabel en tourde ze nog door Europa, waar ze een grote hit had met het nummer Go Like Elijah.
In de late jaren tachtig werd het minder. In 1991 schreef en zong ze de titelsong voor de duitse tv-serie Tatort, genaamd Tangerine Dream maar daarna werd het stil rondom Chi.
In Los Angeles kreeg ze een "community" van de grond, waarvan mij niet helemaal duidelijk is die community nou precies deed, behalve "giving of herself to those in need of help and compassion". Uhm... okee!
In 1998 is het laatste teken van leven vernomen, in de vorm van een cd getiteld Chi Coltrane's Golden Classics.
Dus; whatever happend to Chi Coltrane ???

Hieronder enkele fragmenten van haar grootste hits. Echt wel de moeite waard. Zonde hoor!
You Were My Friend
Go Like Elijah
Thunder And Lightning
Feelin' Good
Who Ever Told You

Chi Coltrane achter de piano in Hamburg, april 1985

2005-01-27T00:10:00.000+01:00

Rock For Matara

Hoewel het al weer enige weken geleden is, herinnert natuurlijk iedereen zich nog de zeebeving in Azie. Deze natuurramp leidde terecht tot massale geldelijke steun voor het oplossen van de hoogste nood en om de wederopbouw mogelijk te maken. Financiele hulp blijft echter ook nu nog noodzakelijk.

Daarom is er op 13 februari a.s. een benefietconcert in cafe Jerommeke aan de Nieuwstraat 72 te Eersel. Hier treden belangeloos op:

Fogerty's Revival met covers van CCR
Lipstick Sunset met een John Hiatt set

Ook het barpersoneel doet mee en staat het salaris en de fooien af en uiteraard is ook een deel van de baropbrengst voor een speciaal project in Matara .

Dit project is opgezet door Jos Aarts uit Bergeijk die daar met zijn Sri Lankeese echtgenote een werkgemeenschap heeft opgezet waarbij ongeveer 30 mensen de kost verdienen met hoofdzakelijk visvangst.
Door de natuurramp zijn de boten totaal vernietigd of gewoon verdwenen. Om de visvangst weer op poten te zetten heeft Matara alle hulp nodig.
Een beter excuus voor een gezellige middag horeca met fantastische live-muziek is er niet.

Dus noteer in je concertagenda zondagmiddag 13 februari, 16.00 uur, Jerommeke Eersel

Cafe Jerommeke, Nieuwstraat 72, Eersel

Kijk hier voor meer informatie over Jos Aarts en het dorp Matara in Sri Lanka. (Even naar beneden scrollen; bericht staat onderaan).

2005-01-26T00:37:00.000+01:00

Grand Theft Parsons

Een film over Gram Parsons met de hilarische titel Grand Theft Parsons, starring Johnny Knoxville (de bedenker en maker van MTV's Jackass). Wat moet je daar nou van denken???

Gram Parsons

Als je niet weet wie Gram Parsons is:
Parsons (nov. 1946) wordt ook wel de Father of Country-rock genoemd. Hij speelde o.a. met The Byrds en de Flying Burrito Brothers. Bij leven was Parsons een cultfiguur die niet erg veel platen verkocht, maar erg veel bands inspireerde, van de Eagles tot de Rolling Stones. De zangeres Emmylou Harris werd door hem persoonlijk ontdekt en ze speelden veel samen. Ze heeft nog altijd veel nummers van Parsons' hand in haar repertoire. Helaas stierf Parsons op 27jarige leeftijd (sept. 1973) door een overdosis morfine en tequila. Het lichaam van Parsons werd gestolen van het vliegveld en verbrand in de woestijn. Zijn roadmanager en goede vriend Phil Kaufman was daar verantwoordelijk voor.

De film begint met op 't moment dat Kaufman het telefoontje krijgt dat Parsons is overleden. Kaufman herinnert zich het pact dat hij ooit gesloten heeft; diegene die het eerst zou overlijden zou door de ander naar hun geliefde plaats Joshua Tree worden gebracht en daar 'bevrijd worden van de ziel'. Oftewel; in brand worden gestoken.

(de echte) Phil Kaufman met Johnny Knoxville

Een mooi shot in de opening van de film; Phil Kaufman (gespeeld door Johnny Knoxville), rijdt op een Harley trike door de woestijn, (hardop) denkend aan de deal die hij ooit met Parsons sloot, onder de tonen van het nummer Blood Brothers van Bruce Springsteen.

Vanaf dat moment wordt de film bizar en een beetje ingewikkeld. In de film vind Knoxville een hippie genaamd Larry Oster-Berg (gespeeld door Michael Shannon), die Kaufman een lijkwagen verhuurt om het lichaam te stelen. Bij nadere inspectie blijkt deze lijkwagen een geel met bloemen versierde roestbak genaamd 'Bernice', een wagen die niet lang onopgemerkt blijft op de wegen van Californie.

'Bernice'

Hiermee steelt Kaufman op slinkse wijze het lichaam van Parsons van het vliegveld en vlucht met hippie Oster-Berg (die geen idee heeft wie of wat hij vervoert) achter het stuur naar Joshua Tree. Om het verhaal spannender te maken rijdt dhr. Parsons senior, die het lichaam van zijn zoon op het vliegveld om kwam halen om het terug te brengen naar New Orleans, achter het tweetal aan. Daarnaast zit het hebberige ex-vriendinnetje van Parsons, ene Barbara Mansfield (gespeeld door Christina Applegate, dat domme blondje van Married With Children) ook achter Kaufman aan, omdat ze beweert dat ze Parsons' geld erft maar nog geen officiele overlijdensacte kan krijgen omdat het lichaam vermist wordt.

Het is niet helemaal helder welke kant deze film op wil. Er zijn veel momenten van drama, zoals in de openingsscene (Kaufman op zijn trike), en de scene waarin de vader van Parsons het tweetal gevonden heeft en zonder het uit te spreken toestemming geeft om het lichaam van zijn zoon te verbranden in de woestijn.
Maar aan de andere kant zit deze film ook boordevol (soms een beetje flauwe) humor. De wazige hippie die door zijn idiote rijgedrag steeds de politie op z'n nek haalt, en de scenes met de manische hyperactieve exvriendin Barbara.

Knoxville (Kaufman) en Oster-Berg (Shannon)

Hoewel ik sceptisch was over Knoxville doet hij prima acteerwerk als een geemotioneerde Kaufman die de laatste wens van zijn beste vriend wil waarmaken. Maar het spel van Christina Applegate is ronduit storend. Hoewel er geestige scenes inzitten tussen de hippie en de roadmanager, probeert Applegate er in haar eentje een soort van klucht van te maken, waardoor deze film nogal heen en weer schiet tussen humor en drama. Jammer! Want het verhaal is serieus het verfilmen waard.
Het is mij niet helemaal duidelijk welke van deze gebeurtenissen precies op waarheid berustten en welke verzonnen zijn. Zo kan ik nergens bewijs op internet vinden of de personages van hippie Larry Oster-Berg, exvriendin Barbara Mansfield en de auto 'Bernice' echt bestaan hebben.

Complimenten voor Johnny Knoxville. Hij probeert, als grote fan van Parsons, in zijn eentje de film in stand te houden en het echte verhaal te laten zien. De rest van de acteurs lijken de instructie "make it funny" te hebben meegekregen en hoewel het bij tijden echt behoorlijk grappig is, lijkt het verhaal dat niet echt toe te laten.

Daarnaast complimenten voor de authenticiteit in deze film. Afgezien dat de historische feiten (die zonder twijfel aan Hollywood-termen zijn aangepast) niet helemaal juist zijn, hebben de makers via andere middelen toch getracht de film bij waarheid te benaderen.
Leuke feitjes; er is zo veel mogelijk gefilmd op de echte locaties. Zo is er door het vliegveld waar het lichaam werd gestolen (LAX in Californie) toestemming gegeven om te filmen, en de locatie in Joshua Tree National Park waar het lichaam verbrand is is ook juist. Daarnaast draagt Knoxville het echte jasje dat door Kaufman werd gedragen gedurende zijn absurde laatste vlucht met het lichaam van Parsons, en zelfs de Harley trike waar Knoxville op rijdt is authentiek.

Het meest vreemde feit van deze film is wel de (waar gebeurde) afloop, waarin de hippie Larry Oster-Berg en Phil Kaufman zichzelf aangeven bij de politie. De lijkenpikkers kwamen voor de rechter op 5 november 1973, Gram Parsons'verjaardag.
Volgens de rechter was er, buiten de kist, niets van waarde gestolen. Na een boete voor diefstal en vernieling van een lijkenkist konden de heren gaan.

Het is jammer dat de muziek van Parsons in deze film nauwelijks naar voren komt. Er wordt alleen af en toe een Parsonsnummer gebruikt als achtergrondmuziekje. De term "Rock 'n Roll Roadmovie" zoals op de hoes van de dvd stond lijkt dan ook een beetje misplaatst.
Een redelijk leuke film voor op een saaie zondagavond voor de Parsons fans. Voor mensen die Gram Parsons en de geschiedenis niet kennen; waarschijnlijk dodelijk saai.
Klik hier om de trailer van de film te bekijken.

2005-01-21T00:59:00.000+01:00

Announcement

De Midsouth Ramblers spelen a.s. zondag, 23 januari in Riks Cafe in Bergeijk. Aanvang rond 16.00, entree gratis!

Met hun muziek nemen deze Ramblers hun publiek mee op een muzikale reis door de Amerikaanse muziek waar nu nog steeds steden als Memphis, TN en Nashville, TN bekend om staan. Met nummers van o.a. Jerry Lee Lewis (Great Balls Of Fire), Ray Charles (What'd I Say), Chuck Berry (Roll Over Beethoven), Hank Williams (You're Cheatin Heart), Little Richard (Lucille), Charlie Rich (Don't Put A Headstone), Huey Piano Smith (Rockin Pneumonia), Gene Autrey (Mexicali Rose), Chuck Willes (C.C. Rider), Jimmy Rodgers (Blues Like Midnight), Kris Kristofferson (Me and Bobby McGhee), Jim Croche (Bad Bad Leroy Brown), afgewisseld met traditionals als Goodnight Irene, Trouble In Mind, High Heel Sneakers en vele andere zorgen zij gegarandeerd voor een swingende show!

Bron foto + tekst: www.midsouthramblers.net

PS: Ik las ook op hun site dat ze de komende maanden wat minder live zijn te zien maar dat ze bezig zijn met een cdopname! Over een paar maanden horen jullie daar wat meer van. Vol verwachting klopt ons !!!

2005-01-18T00:28:00.000+01:00

Wayward Angel

Kasey Chambersiemand die ik al een tijdje volg maar waar ik nog nooit wat over geschreven heb, viert feest! Deze 28jarige Australische dame (import vanuit USA) heeft vandaag maar liefst 3 Golden Guitar Awards gewonnen!
De voor ons onbekende awards worden jaarlijks uitgereikt door de CMAA (de Country Music Association of Australia) en miss Chambers won de golden guitars voor:
Highest Selling Album: Wayward Angel
Single of The Year: Like a River
Female Vocalist of the Year: Pony

De awards ontving ze naar aanleiding van haar laatste album Wayward Angel. Ik ken zelf vooralsnog alleen de albums The Captain (2000) en Barricades & Brickwalls (2001) en die zijn zeer de moeite waard. De fragmenten die ik online hoorde lijken in diezelfde lijn te liggen maar laten een meer volwassen Kasey horen, zowel qua teksten als qua stemgeluid.
Dus jullie kunnen binnenkort een review verwachten van dit nieuwe album en/of een van haar oudere albums!

Hieronder alvast een voorproefje; klik op de foto voor het volledige nummer en the making of video van Like A River. Even opslaan en openen; de video opent zich vanzelf in Windows Media Player.

2005-01-14T00:25:00.000+01:00

Right There, Right Then....

Willy Deville komt naar Nederland!! De Crow Jane Alley tour 2005 zal in Europa in maart van start gaan in Italie. DeVille zal o.a. zijn laatste cd Crow Jane Alley ten gehore brengen (zie recensies) en neemt op deze tournee een aantal kundige muzikanten mee. Dat zijn gitarist Freddy Koella, drummer Boris Kinberg, bassist Dave Keyes, keyboarder Kenny Margolis en de achtergrondzangeressen Yadonna & Dorene Wise.

Het (Nederlandse) tourschema ziet er als volgt uit:

25 maart: Lucky, Rijssen
26 maart: Tivoli, Utrecht
27 maart: Nighttown, Rotterdam
28 maart: De Oosterpoort, Groningen
12 april: Paradiso, Amsterdam
13 april: 013, Tilburg

2005-01-07T00:51:00.000+01:00

Er is een prinsesje geboren!

Dochter van Wim Haanstra en Liesje Lathouwers
7 januari 2005, 16.20 uur, 2690 gram, 46 cm

2005-01-06T00:08:00.000+01:00

Help Matara

Net als iedereen bent u natuurlijk ontsteld over de gevolgen van de zeebeving bij Sumatra waarvan ons de hele dag de vreselijkste beelden bereiken. Voor ons kwam daar bij, dat onze vriend Jos Aarts uit Bergeijk mogelijk tot de slachtoffers zou kunnen behoren, omdat hij in het getroffen gebied verbleef. Zijn vrouw Prianthy die hij al een jaar of zeven kent, woont in Matara, een stad gelegen aan de zuidkust van Sri Lanka. Hun woning lag aan het strand aan de New Fischerische Houses in de wijk Kotuwe.
Jos is daar al jaren bezig om voor de mensen uit Prianthy’s omgeving te zorgen voor een beter leven door het scheppen van betere woonruimte, het kopen van boten om met visvangst de kost te verdienen en andere hulp onder andere via een door hem opgerichte stichting.

Sinds een paar dagen weten wij dat Jos weliswaar lichtgewond is geraakt, maar aan de ramp is ontsnapt omdat hij zich, toen hij door het water werd meegesleurd, aan een boom heeft kunnen vastklampen, zijn vrouw Prianthy heeft zich aan een dakgoot vastgehouden en is op het dak kunnen klimmen waardoor ook zij aan de dood is ontsnapt.
Vijf familieleden die zich in hun huis bevonden en vele buren en vrienden hebben de ramp niet overleefd.
De overlevenden om hun heen hebben verder niets meer, hun dierbaren verloren, geen dak boven hun hoofd, geen eten en geen drinken, geen boten meer om vis mee te vangen, alles verzwolgen door het water.

In overleg met Jos die inmiddels terug is in Nederland hebben wij hulp toegezegd door een rekening te openen bij de ABN AMRO Bergeijk rekeningnummer: 47.32.01.003 t.n.v. J.E.H. van Lierop-Sengers onder het motto Help Matara, waarvan de opbrengst direct wordt overgemaakt aan Prianthy die hiermee in eerste instantie eten en water kan kopen voor de talrijke slachtoffers in haar omgeving.
Een gezin kan daar voor 3,50 euro per dag eten en drinken, dat is nu op korte termijn de belangrijkste behoefte.

Misschien hebt u al via andere kanalen hulp verleend maar wij vragen u toch om ook hier uw bijdrage te storten omdat wij weten dat daarmee direct levens worden gered in hun naaste omgeving en stuur dit bericht ook door aan uw vrienden en kennissen.

Help deze mensen samen met ons, wij zullen u middels email op de hoogte houden hoe deze hulpactie verder verloopt en hoe het Prianthy en haar familie en de mensen uit haar naaste omgeving verder vergaat.

Lambert en Jeanny Box
Hans en Mieke Borrenbergs
Janus en Marleen van Gompel
Harry en Jose van Lierop
George en Trudy van Och

2004-12-24T01:15:00.000+01:00

Herinnert u zich deze nog?
nog
nog
nog

De eindejaarslijstjes vliegen je om de oren. De meest treurige nieuwsmomenten uit 2004 weten we allemaal nog wel, maar waar we met z'n allen wel naar uitkijken: De Top 2000 op Radio 2.

En ik weet ook wel dat je altijd door nummers als Het Dorp, Morning has broken en Summer of '69 moet ploegen om tot de top te komen, die (o.a.) altijd bestaat uit Bohemian rhapsody, November rain en Stairway to heaven. Da's algemeen bekend.
En toch is 't leuk. Luisteren dus!
Vanaf vrijdag 23 december op radio 2.
(Voor de liefhebbers van muzieklijstjes: kijk eens op muzieklijstjes.nl (duh...). Alle top zoveels en eindejaarslijsten die je maar kan bedenken kun je hier vinden. Van Mojo tot Humo, van Oor tot Q. En nog veel meer.

Wat ook altijd lekker is; de muziek-kennis-quizjes. Een leuke vind je op Radio 2 Raad je Plaat. Klik op de luidspreker voor de intro en op het vraagteken voor het antwoord. Iedere dag een verse quiz! Jammer is wel dat je zelf niks in kan vullen (en dat er dus niks te winnen valt...).

En voor de echte muziekfreaks is er altijd nog Popquiz a gogo, voor de gelegenheid in een Top 2000jasje gestoken.
De uitzendingen zijn op 26 t/m 31 december 2004, elke dag de NPS op Nederland 3.
26 t/m 28 dec. om 19.30 uur, 29, 30 om 20.00 uur en 31 dec. om 20.15 uur.

2004-12-23T01:23:00.000+01:00

Happy Holidays!

Beste allemaal,
Als kerstcadeautje een mp3tje: Santa Claus Is Coming To Town van Bruce Springsteen. Het is niet van de beste kwaliteit maar 't gaat om het gebaar. Toch?
Merry Christmas!!

Klik op de kerstboom om de mp3 te starten. (Alleen voor Realplayer-gebruikers).

2004-12-10T01:22:00.000+01:00

More Lookalikes

Na mijn creatieve uitspatting ben ik nog eens aan de slag gegaan en heb een nieuwe foto-lookalike-compilatie gemaakt. Altijd al zag ik een sterke gelijkenis tussen Richard Ashcroft (van The Verve) en Mick Jagger (van... juist). Kijk en vergelijk.

Voor lookalike-ideeen; mail of zet maar in het gastenboek en ik kijk wat ik ervan kan maken.
Voor het geval jullie het niet kunnen vinden; klik voor m'n mail op het kleinde duiveltje bovenaan, en het gastenboek lijkt iedereen massaal kwijt te zijn: links bovenaan of klik hier.

of hier,

of hier.

Wat je wilt.

2004-12-07T01:36:00.000+01:00

Melanie vs. Mariska

Okee, de agenda is weer bijgewerkt met een paar leuke regionale optredens en enkele grote namen. Dus men is onder de pannen tot diep in 2005. Zoals je ziet zitten er enkele oudgedienden bij, en volgend jaar is zelfs Melanie weer opgestaan om ons landje te bezoeken.
Daarom, als extraatje, een mooi filmje het optreden van Melanie in de Ed Sullivan Show, opgenomen op 4 oktober 1970, met het nummer Peace Will Come. Klassieker toch?!?

Het laden duurt misschien even (afhankelijk van je computer en internetverbinding), maar heb geduld want het is de moeite waard. Alleen al om Mr. Sullivan na afloop te horen mompelen dat hij "had not seen such a dedicated and responsive audience since Elvis Presley".
Klik op de foto om de clip te starten.

PS: Ik dacht dat het aan mij lag, maar na een vergelijkend warenonderzoek op Google afbeeldingen werd mijn vermoeden bevestigd en maakte ik zelf deze fotocompilatie. Melanie Safka en Mariska Veres (van Shocking Blue) blijken al die jaren dezelfde stylist te hebben!!
Kijk en huiver...

2004-11-30T00:27:00.000+01:00

Laissez les bons temps rouler!

'T was lang geleden, maar op zondag 28 november was er weer een zondag-namiddag-bandje in Riks cafe in Bergeijk; Homesick & The Louisiana Men.

Homesick (a.k.a. Hans de Vries) heeft al een lange muzikale carriere achter de rug. Hij was o.a. bandleider bij grote internationale festivals als North Sea Jazz en Montreux en is misschien nog het bekendst als muzikant en zanger in de band Louisiana Radio. Deze band heeft internationaal getourd en vijf albums en zes singles op hun naam staan en incidenteel spelen ze nog wel eens, maar vaker speelt hij met de 3-mans formatie Homesick & The Louisiana Men. De band bestaat naast Hans de Vries uit Alex Siegers (percussie en zang) en Toon Ekkers (texas telecaster en zang).

Hans de Vries

Het voornamelijk covers bestaande repertoire bestaat voornamelijk uit Rythm 'n Blues, Zydaco en New Orleans Swamp Blues, met een sporadisch Soul-uitstapje. Dat ze allemaal verschillende instrumenten bespelen en ook nog eens allemaal zingen is volgens mij ook de kracht van deze band. Voor een voorbeeld van hun vocale kwaliteiten en zuivere samenzang; luister hier naar een fragment van de traditional Blind Man. (Realplayer-gebruikers: luister hier.)

Alex Siegers

De band speelde meer traditionals (van die nummers die iedereen ongemerkt en onbewust toch mee kan zingen) zoals het nummer Lafayette, en tientallen enthousiast gebrachte covers en enkele eigen nummers. Ze benaderden de sfeer van een oude Louisiana dance hall of van een van de kroegen in Bourbon Street in New Orleans. Compleet met percussie, bluesharp en wasbord. Om die Louisianasfeer van de band te beluisteren: klik hier voor een mp3 van het nummer Petit Zydaco. (Voor Realplayer-gebruikers: klik hier).

De grote gangmakers waren natuurlijk de voor het publiek bekende nummers maar dat werd perfect afgewisseld met een paar mooie akoestische soulnummers. Grote verrassing was hier toen de percussionist vanachter het podiumpje naar voren schoof om een aantal intgetogen prachtige nummers te zingen van o.a. Sam Cooke, Ray Charles en Otis Redding.

Toon Ekkers

De band wist de sfeer op deze druilerige late novembermiddag geweldig op te schroeven en het publiek goed mee te krijgen. Drie sets en een paar uur later ging iedereen tevreden en voldaan naar huis. Ik met 'n vooruitziend Louisiana/Texas zonnetje in m'n hoofd...

Let the good times roll!

Bronvermelding: informatie, mp3's en foto's: Homesick & The Louisiana Men.

2004-11-25T12:09:00.000+01:00

Bibberen!

Het programma van het Bibberblues Kroegenfestival 2004 is bekend! In het weekend van 17 en 18 december staan de kroegen van Eersel op z'n kop.
Het voorbibberen begint op vrijdagavond 17 december in Cafe Oud Brabant aan de markt in Eersel, met de lokale helden van Blues Attraction.

De volgende dag eerst naar de hervormde kerk op de markt. Vorig jaar met de gospelgroep is gebleken dat de kerk perfect dienst kan doen als concertzaal. Deze keer is niet gekozen voor gospel maar voor de folk- en rootsklanken van the Watchman om 20.15 uur.

the Watchman

Daarna is het tijd voor de kroeg! We beginnen om 21.30 uur in Rockcafe de Pijp (nieuwstraat 2) met Jarvis Perception.. Kernwoorden: bluesrock, soulrock, ballads, songs and humour.

In Cafe 't Gildehuis (Hint 10) speelt akoestisch trio Six Foot Square, met meezingers van o.a. Simon & Garfunkel, Beatles, Stones, Kinks en vele anderen.

In Cafe Oud Brabant (Markt 10) kunt u naar the Bullfrog Bluesmachine luisteren. Zij spelen voornamelijk eigen werk, wat resulteert in orginaliteit en spetterende blues.

Bij de buren van Cafe De Mert (Markt 12) spelen JP Rena & Terrawheel . Door de muziek van deze man waart u zich in een echte Mississippi Juke Joint of een Chicago Blues Venue...

JP Rena & Therrawheel

We schuiven weer een kroegje op naar Dinercafe 't Mastebolleke (markt 14-16) naar Bluestreat. Deze band gaat voor het echte swingwerk van o.a. Etta James, Johnny Winter en vele anderen.

Iets verder, bij de Muzeval (Dijk 7) kunt u de voor Bibberbluesfans bekende band Bluesox gaan zien. Ze mixen hun swampy blues met soul en latin-swing.

Tegenover, bij Cafe 't Vierspan spelen weer enkele bibber-bekenden: de Bluessearchers & de Midsouthramblers. Het is duidelijk dat deze set zal swingen en dampen als Jerry Lee Lewis' oude piano.

Midsouth Ramblers

Klein stukje verder, bij Downtown Cafe (Kerkstraat 42) vind u de band Basic. Deze veldhovenaren spelen blues- en rockklassiekers uit de 60's.

Terug met een omweggetje, naar Cafe Jerommeke (Nieuwstraat 72) waar de klanken van 2Tones u tegemoed zullen komen. Deze band met rockabilly-, swing- en jive-invloeden zal vooral muziek uit de 40- en 50er jaren spelen.

Om afkickverschijnselen tegen te gaan wordt ook dit jaar weer afgesloten met een nabibberblues. Op zondag 19 december om 15.30 uur speelt in Cafe De Mert (markt 12)Lipstick Sunset & Blues Dungeon. Een echte zondagmiddag-blues; subtiel, hartverscheurend en uniek.

Mooi programma! Ik hoop, net als de organisatie, dat het ook dit jaar weer een
groot succes wordt.
Dus komt allen bibberen!!!

2004-11-09T02:45:00.000+01:00

Country Soul Brother

Eindelijk is de nieuwe Jesse Dayton review geplaatst, compleet met een exclusieve Dayton live bootleg.

En nou ik toch bezig ben: kijk hier voor een een liveclip van JD op het Belgium Rhythym & Blues Festival in Peer 2002, met het nummer Kissing Abilene Goodbye.
En neem hier eens een kijkje voor de videoclip van het nummer Wayward Soul (afkomstig van het album Hey Nashvegas) opgenomen en geregisseerd door JD's band bassist Charlie Sanders en opgenomen in Barcelona en Amsterdam in 2002.
Deze clip is ooit op de site van Jesse Dayton en Charlie Sanders geplaatst als voorproefje voor de live dvd, maar daar heb ik nooit meer wat van vernomen. Afwachten maar...

Enjoy!